vrijdag 13 september 2013
 

Geschreven door Nylo de Meijer.

 

Live review: August Burns Red in Tivoli

Het was een dag tussen donkere dagen. Een dag na 9/11 en een dag voor vrijdag de 13e. Op deze dag, donderdag 12 september, werd Tivoli geterroriseerd door Counterparts, Blessthefall en August Burns Red. Het was een avond vol agressie, beukend geweld, zuivere en minder zuivere zang en een kont schuddende zanger. 

De avond werd geopend door de sterk opkomende band Counterparts. De jongens waren op de hoogte van het feit dat zij niet zo bekend zijn als Blessthefall en headliner August Burns Red. Daarom vroeg de band ook om hen niet voor een lege zaal te laten spelen. Dit was niet het geval. De zaal was voor de helft gevuld. Het podium daarentegen stond barstensvol. Er was daarom ook weinig ruimte voor de mannen om zich vrij te bewegen. Als het podium vol zit, dan moet de zaal maar bewegen. Na een oproep voor een circle pit kwam deze matig tot stand en hield niet lang aan. Dit deed verder niets aan de kwaliteit van de band af.

De tweede band van de avond was Blessthefall. Voor deze jongens bleek een groot deel van het publiek te komen. Op het moment dat de lichten uitgingen werd de band juichend ontvangen. De lichtshow was van begin tot eind geweldig! Veel afwisselende kleuren, geen irritante knipperlichten waardoor je verblindt werd. Als zanger Beau Bokan zich focuste op zijn zang, klonk het loepzuiver. Als hij te druk aan het rond springen was, was de zuiverheid ver te zoeken. Na een aantal nummers wilde Bokan het spel “highfive and stagedive” spelen. Mensen moesten het podium opkomen, een highfive geven en vervolgens (je raadt het nooit) stagediven. Als echte fan deed je dit dus ook, er werd dus geluisterd. Op het moment dat er naar Bokan’s gevoel teveel mensen achter in de zaal stonden, reageerde hij met “Stop being a pussy, come closer”. Dit bevel werd echter genegeerd.

Voor August Burns Red gold de zin “niks intro, shit begint als het begint”. De heren kwamen op en bliezen de hele zaal omver door meteen een bonk geweld af te vuren. Een circle pit werd gevraagd en ontstond sneller dan de gitaarsolo’s van de gitarist. De zang van Jake Luhrs was opvallend goed en kwam overal bovenuit. Soms kwamen er vrolijke, dansbare tonen uit de versterkers, waarop Jake Luhrs begon te schudden met zijn kont, waardoor de beer van een vent veranderde in een vrolijk, genietende vent met een brede glimlach. Op een gegeven moment gebeurde het onverwachte, er werd gevraagd of mensen hun aanstekers tevoorschijn wilden halen. Na een bijna ballad te noemen intro barstte het geweld weer los. Iedereen in de zaal ging uit zijn dak. Mensen voor in de zaal, maar ook achter en in het midden, overal werden de headbang schroeven los gedraaid. Tijdens de volledig instrumentale partijen was het echter wel iets rustiger als wanneer Luhrs zijn geweld over het publiek heen spuugde.

Geniet hieronder van de foto’s die wij speciaal voor jou hebben gemaakt!

Laat een reactie achter:

Zoeken…
Nieuwste alternatives