woensdag 5 juni 2013
 

Geschreven door Nylo de Meijer.

 

Live review: Muse in de ArenA

Één van de beste live bands van het moment was weer in Amsterdam. Voor de tweede keer in één jaar konden we genieten van Matthew Bellamy en zijn mannen. Het weer was goed, de sfeer gezellig en de verwachtingen hoog.

Na een paar uurtjes in de warme zon te hebben gewacht stormde iedereen naar binnen. Eenmaal binnen begon het wachten opnieuw. Toen de eerste tonen van Bastille door de ArenA galmden, was het nog opvallend leeg. Het is duidelijk dat deze band nog lang niet klaar is om zo’n grote zaal warm te draaien. Alleen bij “Pompeii” werd er wat meegeklapt.

Biffy Clyro mocht na hun fiasco van drie jaar terug het opnieuw proberen als opwarmertje. Dit deden ze wel aardig. De bekende nummers werden door een handjevol fans meegezongen, maar het was duidelijk dat iedereen aan het wachten was op de hoofdact.

De hoofdacht, waar te beginnen. Bij het fenomenale decor? De geweldige interactie met het publiek? Om bij de basis te beginnen: De nummers staan als huizen. De goede sfeer tussen de bandleden is te merken bij het uitvoeren van de muziek. Een glimlach hier, een knipoog daar. Het kan allemaal bij Muse. In razend tempo werd de ene na de andere kraker de ArenA in geslingerd. Een aantal hoogtepunten waren onder andere “Blackout”, waar een ballerina aan een gloeilamp het publiek vermaakte en “Time Is Running Out”. Bij de laatste startte Matt met het bekende intro van “House Of The Rising Sun”. “Panic Station” verdient ook een aparte vermelding. Tijdens dit nummer zagen we allemaal wereldleiders een dansje doen. Inclusief onze eigen premier Rutte.

Bijzonder was dat er een verhaal zat in het optreden. Een aantal personages kwamen meerdere malen terug. Zo was er een zakenman die met ‘Muso’s’ strooide tijdens “Animals” en een jongedame die tijdens “Feeling Good” zich niet zo goed voelde. Deze personages kwamen door het hele optreden terug. Een lang podium zorgde ervoor dat de bandleden af en toe ‘in’ het publiek kon staan. Matthew zorgde er voor dat hij zichzelf letterlijk in het publiek mengde. De high-fives en knuffels werden rijkelijk uitgedeeld door de zanger.

Is er dan niet aan te merken op dit concert? Op de band, het decor en interactie met het publiek niet. Wel was duidelijk te merken dat de ArenA niet gebouwd is voor muziek. Een galm van heb ik jou daar zorgde er nog wel eens voor dat het geluid gewoon niet goed was. Moet je hierdoor je avond laten verpesten? Nee. Dit was namelijk één van de beste concerten die iemand tijdens zijn leven mee gaat maken. Gemist? Zorg dan dat je de volgende keer er bij bent, want beter dan dit gaat het niet worden.

Laat een reactie achter:

Zoeken…
Nieuwste alternatives