maandag 9 augustus 2021
 

Geschreven door Maurits Neelis.

 

Lorna Shore is onmogelijk bruut op “…And I Return to Nothingness”

Het heeft een tijdje gerommeld in de deathcoreband Lorna Shore. Vaak is het moeilijk voor bands om een vervanger voor een zanger te vinden en deze band heeft dat in korte tijd al twee keer moeten doen! De nieuwe EP “…And I Return to Nothingness” is de eerste plaat waar Will Ramos op te horen is. Hoe brengt deze nieuwe line-up het ervan af?

Hoewel de plaat slechts drie nummers omvat is het niet zo kort als je zou denken. Elk nummer is zo een zes minuten lang, wat ervan getuigt dat Lorna Shore niet bang is om zijn luisteraars te vervelen. De opbouw in de eerste track, “…And I Return to Nothingness”, creëert met behulp van koorgezang een onheilspellende sfeer die goed bij de rest van de EP past. Toch weet het ook nog een beetje melodieus te blijven. Wanneer het losbarst met blastbeats zet de melodie zich voort op de elektrische gitaren. Het nummer raast aan een stuk door zonder je compleet te overweldigen. Dat komt door de muzikale motieven die het geheel mooi bij elkaar binden. Wat ook echt opvalt is de geweldige prestatie van de drummer Austin Archey. Zijn handen lijken geen milliseconde rust te vinden tussen de blastbeats en de geavanceerde fills. Het lied wordt helemaal afgemaakt door een flinke gitaarsolo. Het is een prachtige opener voor de EP.

Ook het tweede nummer, “Of the Abyss”, gaat van start met koorgezang. Dit keer zit er echter een lichte breakdown bij dat gezang – licht, want alleen de drums doet het, zonder de gitaren. Wanneer de rest er dan bij komt laat een zwaardere breakdown niet lang op zich wachten. Daar mag de nieuwe zanger Will Ramos zijn demonische screams flink laten horen. Hoewel het zeker een goed nummer is, lijkt het in de eerste helft in veel opzichten op de voorgaande track. Zowel het gebruik van instrumenten als soort riffs is vergelijkbaar. Halverwege wordt er gelukkig een nieuwe weg ingeslagen. Tijdens de gitaarsolo zijn er brute dissonanten die daarna uitmonden in een al even brute breakdown. Hier horen we Ramos’ talent weer goed naar voren komen. Zijn stem is divers en past perfect bij de stijl van Lorna Shore. Zijn screams zijn ronduit goor. Hij is zeker een goede toevoeging aan de band!

To the Hellfire” opent op zijn eigen manier: met akoestische gitaar. De melodie die daarop wordt gespeeld, wordt al snel overgenomen door de elektrische gitaar voordat hij helemaal verdwijnt. Waar de andere twee tracks nog flink wat melodie hadden, is “To the Hellfire” een technisch stuk dat vooral heavy is. Dat komt ook goed naar voren in de breakdowns. Dit zijn de hardste breakdowns die je je kunt voorstellen – en dan nog wat harder. Wat dit nummer tot een mooie afsluiter maakt zijn ook de terugkerende motieven uit de voorgaande tracks. Daarnaast voelt de track haast als een crescendo: het einde heeft de meest indrukwekkende solo tot nu toe gevolgd door de zwaarste breakdown in de geschiedenis van de mensheid. Hij is dodelijk gruwelijk en haast niet in woorden uit te drukken. Dit nummer is dan ook echt een must-listen.

Het zoeken van nieuwe zangers heeft Lorna Shore helemaal niet verzwakt; integendeel, “…And I Return to Nothingness” is een ontzettend stevige prestatie. Het valt soms een beetje in de herhaling, maar dat mag de pret niet drukken, want het blijft een ontzettend goede EP.

Beoordeling: 8,5/10
Releasedatum: 13 augustus 2021
Label: Century Media Records

Laat een reactie achter:

Zoeken…
Nieuwste alternatives