zaterdag 22 februari 2020
 

Geschreven door Maurits Neelis.

 

Lost Society wisselt weinig af op “No Absolution”

Vier jaar geleden bracht de thrashmetalband Lost Society “Braindead” uit. Nu komt de Finse band eindelijk met een nieuwe plaat, getiteld “No Absolution”. En hij gaat weer hard.

Op de openingstrack “Nonbeliever” wordt eerst wat gespeeld op de akoestische gitaar, voordat de elektrische gitaar en drums binnenkomen. De overgang klinkt geforceerd, alsof Lost Society wil benadrukken hoe stoer hij is als metalband zonder akoestische gitaren. De rest van de track klinkt daarentegen niet verkeerd, maar niets springt er tussenuit. Het is hard, maar daarmee is het meeste ook wel gezegd. Ook op de titeltrack “No Absolution” horen we dat. Het is hard, aanstekelijk, er valt op te headbangen, maar aan het eind van het nummer ben je de riffs wel een beetje zat.

De snelle track “Blood On Your Hands” is gelukkig een stukje beter, en zal in het bijzonder goed vallen bij fans van Lost Society’s oude materiaal. Het is afwisselend genoeg om interessant te blijven. Deze afwisseling maakt het meteen een van de beste nummers op het album. Ook de gitaarsolo past er goed in. Hij is lang en indrukwekkend – maar dat kan van haast alle gitaarsolo’s op het album gezegd worden. En dat zijn er veel.

Het eerste wat opvalt aan “My Prophecy” zijn de aanstekelijke, harde riffs. Het couplet is rustiger, maar past er toch goed bij. De verschillende delen van het liedje worden bijeengebonden door de sinistere toon die door het nummer heen te horen is. Dat maakt deze track opvallend, maar benadrukt ook wat er mist op veel andere tracks: een eigen karakter. De meeste nummers lijken op elkaar en je kan ze moeilijk van elkaar onderscheiden.

“Worthless” is een van de hardste tracks van het album. Dit nummer zal live zeker een feest zijn. Het gaat iets meer naar de kant van de metalcore, maar blijft toch onmiskenbaar Lost Society. Wat zo goed was aan “My Prophecy”, vinden we ook hier weer: een eigen karakter. Het nummer is pessimistisch en spreekt woede uit.

Het echte hoogtepunt van het album komt pas helemaal aan het einde bij “Into Eternity”. Aan deze track hebben de mannen van Apocalyptica meegewerkt. Het nummer begint rustig met een cello en akoestische gitaar. Dat is een verademing na tien overwegend eentonige nummers. Ook wanneer de elektrische gitaar, basgitaar en drums erbij komen, blijft het nummer zich onderscheiden van de rest. Niet alleen door de cello’s, maar ook doordat het iets langzamer is. De gitaarsolo die in de brug losbarst klinkt bijzonder, doordat op de achtergrond alleen cello’s en drums te horen zijn. Daardoor wordt de gitaar benadrukt. Het is een verfrissend einde van het album.

Al met al is de plaat niet slecht, maar mist het wat variatie. Het is allemaal hard, maar dat heb je na een paar tracks ook wel gehoord. De laatste track met Apocalyptica is daarom ook echt welkom, maar kan niet eigenhandig het hele album redden.

Beoordeling: 6.5/10
Releasedatum: 21 februari 2020
Label: Independent

Deel dit bericht met je vrienden op WhatsApp:

Laat een reactie achter:


Spotify playlist