woensdag 17 februari 2021
 

Geschreven door Sanne Raatjes.

 

Love and Death heelt oude wonden op “Perfectly Preserved”

Het is al even geleden dat Love and Death nieuw werk uitbracht. Het laatste schijfje stamt uit 2013, waardoor “Perfectly Preserved” als een verrassing uit de lucht komt vallen. Vorig jaar werd het duidelijk dat gitarist Brian ‘Head’ Welch’s, bekend van Korn, een creatief team om zich heen had verzameld. Volgens de nu-metalband moet dit nieuwe werk een perfecte koppeling zijn tussen Korn en Breaking Benjamin. Maar gaat deze combinatie werken?

We trappen af met “Infamy”, een melodramatisch nummer wat voornamelijk bestaat uit simpele keyboardklanken en zachte stemgeluiden. Een opening waarvan je eigenlijk niet zo goed weet wat je er mee moet. Het trekt enorm je aandacht en houd je vast, maar mega spectaculair is het niet. Waar het schijfje beter mee had kunnen starten is de volgende track: “Tragedy”. Het geeft je de klassieke Love and Death geluiden: grunts die afgewisseld worden met cleans en breakdown naar breakdown. De tonen uit de gitaarriffs zijn diep en snel, maar toch hangt er een zwevende vibe rondom de song. Totdat er “feed me!” wordt geschreeuwd en het nummer zich ontpopt in een lage, langzame breakdown, die zelfs voor deze band hard is.

“Down” begint als een track waarvan je er waarschijnlijk al duizend-en-een van hebt gehoord. Het blijft enorm hangen en het heeft een lekkere opbouw met een niet al te hard metalgeluid. De kans is dan ook groot dat “Down” goed aan slaat bij het alternatieve rockpubliek. Wat minder aanslaat is de cover “Let Me Love You”. Tenminste, tot je er goed over nadenkt en het nummer nog een keer luistert. Stel je voor, je bent een metalband en je besluit gewoon om een track van Justin Bieber te coveren. Inclusief het stemgeluid van Bieber op de achtergrond. Het is enorm cheesy, maar het werkt.

Halverwege vinden we “Death of Us”. Een heerlijke track waar je overduidelijk de Korn invloeden hoort. Vooral doordat er op het einde ook gerapt wordt. Iets wat je niet eerder hebt gehoord op dit schijfje. Dat schijfje lijkt te gaan haperen en even ben je bang dat je koptelefoon kapot is. Niks blijkt minder waar, het blijkt gewoon de intro van “Slow Fire” te zijn. Wederom is dit een track wat zo door Korn gespeeld kan worden. De laag gestemde gitaren bouwen op naar het hoogtepunt. Het stemgebruik van zanger Brian Welch, komt zo dicht in de buurt van Jonathan Davis dat het gewoon bijna eng is. Een dikke uitbarsting waarbij alle instrumenten samenkomen, is dan ook zeker gegarandeerd.

Stel je voor, je bent een metalband en je besluit gewoon om een track van Justin Bieber te coveren.

“The Hunter” en “Lo Lamento” hebben dezelfde formule als de voorgaande nummers. Echt mega verrassend is het niet, maar toch is dit niet erg. Het klinkt gewoon prima. “Affliction” begint met cleans en is rustig. Toch is de drum duidelijk aanwezig en die bouwt het tempo behoorlijk op. Tot de rauwe grunts naar voren komen. Dit klinkt totaal anders dan de voorgaande grunts. De song wordt uit pure emotie gezongen en je voelt de aanwezige frustratie. De breakdown is zeer verrassend, het is een soort mix tussen Asking Alexandria en Ill Niño. Waar we daarna alweer aanbreken bij het laatste nummer “White Flag”. De track is opgenomen samen met Ryan Hayes, zanger van Righteous Vendetta. Al vanaf het begin wordt er flink gas gegeven en je zit er gelijk lekker in. Er zijn veel invloeden te horen, zo horen we hip-hop, snoeiharde rap en typische nu-metal. Een flinke chaos, maar dat typeert de band. Een knaller van een afsluiter.

Voor de metalheads die terug verlangen naar de jaren ’10, is dit het perfecte album om een retourtje te maken naar die goede oude tijd. Vaak wordt er gezegd dat Love and Death het gefaalde broertje van Korn en Ill Niño is. Maar “Perfectly Preserved” laat zien dat dit alles behalve waar is en ze opzoek zijn naar hun eigen perfecte formule.

Beoordeling: 7,5/10
Releasedatum: 12 februari 2021
Label: Earache Records

Laat een reactie achter:

Spotify playlist