maandag 5 oktober 2020
 

Geschreven door Sanne Raatjes.

 

‘Rap Devil’ Machine Gun Kelly verklaart de liefde aan punk met “Tickets to My Downfall”

Gedurende de lockdown-periode trakteerde Machine Gun Kelly ons op een aantal nieuwe tracks. Echter werd het album “Tickets to My Downfall” continu uitgesteld. Gelukkig is het moment dan eindelijk daar. Met Travis Barker van blink-182 aan zijn zijde, als drummer en producer, probeert Machine Gun Kelly de switch te maken van rap naar pop-punk. Maar weet hij ook een goede eerste indruk te maken binnen het voor hem wat minder bekende genre? 

Het album trapt af met “title track”, een nummer die akoestisch opent. Maar na een mic-drop worden de rockgitaren ingezet en volgen er ouderwetse “Yeah Yeah’s” op de achtergrond, zoals je die ook bij vele jaren ‘00 punk-bands hoorde. Een stoere opener en het beloofd veel goeds voor de rest van het schijfje. Helaas wordt de vaart, zeker qua drums, verminderd op de volgende nummers “kiss kiss” en “drunk face”. Toch geven de tracks je een goed gevoel en zijn ze makkelijk mee te zingen. Twee energievolle songs voor op de radio en die je in de stemming brengen om een karaoke-party te houden.

Halsey is te horen op de volgende track “forget me too”, een nummer waarbij beide artiesten schitteren. Een verrassende keuze. In de eerste instantie voelt het wat ongemakkijk omdat dit voor beide niet hun dagelijkse standaard geluid is. Toch slagen ze erin om tot een mooi geluid te komen. Een tikkeltje chaotisch is de track misschien wel, maar dat past ergens ook wel bij dit nummer wat gaat over exen.  

“Een lekkere trip down memory lane naar de punktijden en door de harde gitaren heeft het ook iets rebels.”

 
Halverwege het album is “WWIII” te horen. Het slechts een minuut durende nummer is misschien wel het agressiefste nummer op het album voor Machine Gun Kelly. In zijn stem klinkt bijna schreeuwerig en ademruimte wordt hem ook niet gegeven. De drum zit er flink in je wordt weer even terug gezogen naar de goede oude tijd. Een fijne plaat om flink op los te gaan, juist omdat het uit je dak gaan toch wel gemist wordt bij de voorgaande nummers zoals “lonely” en “all i know”

Dat er veel variatie te horen is op de plaat, wordt opnieuw bewezen met “nothing inside”. Ook hier is er een gast artiest te horen, namelijk Ian Dior, een Puerto Ricaanse-Amerikaanse rapper. Het nummer begint als een echte pop-punk track, maar veranderd halverwege in een hip-hop song. Het ritme laat je wegdromen en als je goed luistert, blijken de te teksten donkerder te zijn dan dat het klinkt. Interessant op verschillende vlakken is het behoorlijk. “play this when i’m gone” is nog een voorbeeld van sombere teksten. Het lijken haast biechtteksten ondersteund door een akoestische gitaar. Een heftige song vol kwetsbaarheid.  

“body bag” en “bloody valentine” lijken toch wel de hits te zijn op het schijfje. Wederom wordt er hier samengewerkt met andere artiesten. Dit keer met Yungblud en The Used. Het zijn catchy tracks met aanstekelijke melodieën en Barker‘s drumwerk komt echt tot zijn recht. Een lekkere trip down memory lane naar de punktijden en door de harde gitaren heeft het ook iets rebels.  

Het album sluit af met de track “Misery Business” een cover van Paramore en dat weten de mannen goed neer te zetten in een geheel eigen stijl.  

Maar of de fans die houden van zijn rapkunsten ook enthousiast zouden worden van dit album? Misschien een paar nummers. Een ding weten we wel zeker: Machine Gun Kelly’s zijn teksten zijn magistraal en aan zijn creativiteit ontbreekt niks. “Tickets to My Downfall” vormt niet echt een samenhangend geheel, wat best jammer is. Maar het album is verrassend experimenteel en gewaagd. Een mooie stap voor Machine Gun Kelly

Beoordeling: 7/10
Releasedatum: 25 september 2020
Label: Bad Boy & Interscope Records

Deel dit bericht met je vrienden op WhatsApp:

Laat een reactie achter:


Spotify playlist