donderdag 25 augustus 2016
 

Geschreven door Melanie Snoei.

 

Mildtfest in Dynamo

Je hebt het vast wel gemerkt: het is deze week heel warm. Eindhoven stond vol met rood aangelopen en bezwete gezichtjes. De stad besloot er alsnog een schepje bovenop te doen. Een knalfeest als Mildtfest zorgt er op woensdag 24 augustus voor dat Dynamo barstensvol zit met nóg ergere bezwete gezichtjes. 

Bij de heren van The Overslept is het altijd een feestje en dit bewijzen ze weer eens. Ondanks de warmte in de basement van Dynamo, blijft de band onverwoestbaar doorgaan. The Overslept zorgt voor de heerlijke poppunk-tunes, waarbij het publiek zorgt voor de gezellige sfeer. Het publiek gaat echter nog niet helemaal los: het aantal crowdsurfers is op één hand te tellen en de pits blijven ook minimaal. Desalniettemin blijven de hoofdjes meeknikken met de muziek.

Waar het publiek wel uit zijn dak gaat, is bij de band ROAM. Met een onheilspellend intro beklimt de band het podium. Binnen enkele seconden staat de eerste stagediver alweer klaar om te springen en voor je het weet is er een moshpit aan de gang. De vloer trilt van de tientallen voeten die van de vloer gaan en krachtig op en neer springen. Al dit enthousiasme vanuit het publiek stimuleert ROAM alleen maar meer om op deze manier verder te blijven gaan. Helaas is één van de gitaren slachtoffer van wat technische problemen. ROAM‘s set is van begin tot eind één grote bonk energie. In het laatste nummer vindt er een grote circlepit plaats die het grootste deel van het publiek meeneemt. Met een heel kort gastoptreden van Patty Walters, de zanger van As It Is, wordt de set van de band echt afgesloten en laat hij ook iedereen tevreden achter.

Na een ruige set als deze heeft menig bezoeker wel even een moment nodig om op adem te komen. Hiervoor kun je één van de kleinere optredens in de living room een bezoekje brengen. Eén van de acts die daar een optreden geeft, is Sarah Al Kaissi. Grovere poppunk of emo tracks waarbij je een rauwe stem gewend bent, worden door haar droevige stem omgetoverd naar zachte, akoestische nummers. Een heel lief en bescheiden optreden dat veel indruk achter laat. Het kleinere zaaltje staat binnen enkele minuten dan ook propvol.

Nu iedereen weer af heeft kunnen koelen, voor zover dat lukt op deze warme dag, is het tijd voor een knallend optreden. Ghost Town zet een bonkende en energieke show neer. De schreeuwen scheuren door de hele zaal heen en de drums knallen hard boven de muziek uit. Zo, dat is duidelijk: Ghost Town is ook weer aanwezig. Hoewel de energie er aanzienlijk vanaf spat bij de band, lijkt deze toch net niet ver genoeg te reiken om het publiek aan te steken. Enkel de voorste paar rijen lijken betrokken te zijn bij de show, de rest van het publiek komt amper van zijn voeten. De band heeft dit ook blijkbaar door: Ghost Town blijft het publiek vragen om meer mee te doen en doet meerdere pogingen om wat enthousiasme vanuit de zaal te krijgen. Ook valt het op dat de zaal maar heel beperkt gevuld is, er is maar een heel klein publiek aanwezig. Jammer voor de band, maar gelukkig weerhoudt dit hen niet van het geven van een heerlijke, harde show.

Nog een act die in het kleinste zaaltje van Dynamo te bewonderen is, zijn de heren van The Overslept. Eerst gaven zij een feestje, nu geeft de helft van de band een knusse akoestische set. Voor je het doorhebt staat de ruimte alweer vol. Het publiek doet heerlijk gezellig mee en er is enorm veel interactie met elkaar. Erg leuk om te zien dat de band beide kanten in zich heeft: een knallende show en een zachte akoestische show.

Het is alweer bijna tijd voor de afsluitende act, maar eerst kunnen we nog even genieten van As It Is. Al direct barst alles los. De zaal zit bijna vol, maar dit weerhoudt het publiek niet om telkens pits te openen. De band heeft veel interactie met het publiek wat de show heel gezellig en knus maakt. Een speech over hoe dankbaar de band is om hier weer te zijn, twee jaar na een optreden in dezelfde zaal, zet de punt op de i. De heren beginnen met een aantal knallende nummers, remmen halverwege even af met wat rustige tracks en sluiten vervolgens af met weer wat explosieve nummers. Een paar gastvocals van zanger Alex Costello, van ROAM, maken dit af. Van begin tot eind geeft de band alles en lijkt dit enorm goed over te komen bij het publiek. Iedereen is nu helemaal klaar voor de allerlaatste act van de dag.

Tonight Alive heeft de eer om deze geweldige dag af te sluiten. Binnen een nummer of twee is al duidelijk waarom juist deze band dit mag doen. We zien de Australiërs zoals wij hen kennen, met een spectaculaire show. Het lijkt wel alsof de band dit keer weer wat beter is geworden. De gitaristen springen heen en weer op het podium, frontlady Jenna McDougall blaast iedereen omver met haar vocals en de sfeer in de zaal is heerlijk. Een Tonight Alive show is geen echte Tonight Alive show zonder een mooie speech van McDougall. Ze spreekt een aantal mooie woorden over het houden van jezelf, het uiten van jezelf en niet geven om wat anderen van je denken. Ze vraagt het publiek om de tekst “My Reality, My Fucking Expectations” te schreeuwen terwijl we het moment koesteren en we ons bewust zijn van iedereen om ons heen. Hierna gaat de band even hard, of misschien wel iets harder, verder met de volgende tracks. Met “How Does It Feel” moet de band de avond dan echt afsluiten, tot verdriet van een aantal bezoekers. Een heel bijzonder optreden om een hele mooie dag af te sluiten.

Deel dit bericht met je vrienden op WhatsApp:

Laat een reactie achter:


Spotify playlist