vrijdag 12 november 2021
 

Geschreven door Sanne Raatjes.

 

MØL klinkt leuk, maar herhalend op “Diorama”

De Deense blackgazeformatie, een mix tussen blackmetal en shoegaze, MØL wist veel aandacht te trekken op zijn eerste album. Hoewel het samenvoegen van deze genres niet bepaald nieuw is, denk aan bands als Alcest en Deafheaven, brengt MØL toch iets vernieuwends. Naar eigen zeggen is het tweede album “Diorama” duisterder en brutaler. Maar gaan de mannen niet naast hun schoenen lopen?

Het schijfje opent met “Fraktur”, wat met een zachte langzame intro opbouwt. Het klinkt niet bepaald als de post-blackmetal die beloofd is. Toch barst het halverwege los: er is een brute schreeuw te horen waar ook alle instrumenten van zich laten horen. De gitaarrif op de achtergrond klinkt wat poppy, maar weet zich wat later om te buigen naar een djent-georienteerd geluid. Een prima opener, waar rustige en ruige gedeeltes elkaar afwisselen. Het beloofde geluid is wel te horen op “Photophobic”, die met volle energie komt binnenzetten. Melancholische soundscapes gecombineerd met een waas van agressie en catchy melodieën in het refrein, is hetgeen wat de band sterk maakt. In het tweede deel van het nummer worden de grunts ingeruild voor cleans en wordt het instrumentaal ook een stuk rustiger. Het klinkt nog steeds even goed, maar haalt je wel uit de emotie die voelbaar is.

Wanneer “Serf” begint, krijg je hetzelfde gevoel als bij het eerste nummer: het heeft een rustig intro en klinkt niet zo heel boeiend. Toch is de opbouw van de track duister en wordt er flink op los geschreeuwd. Maar opnieuw worden harde en zachte gedeeltes afgewisseld. Het klinkt beide fantastisch, met name de stevige delen, maar de combinatie kan als een moodkiller werken. “Vestige” daarentegen, is een groot opzwepende anthem. Het is makkelijk mee te schreeuwen, ook al is het Deens, en zowel de drums als gitaren krijgen een eigen podium. Hoewel er ook een rustig gedeelte in het nummer te vinden is, is dit een gedeelte wat wel goed binnen de track past. Hetzelfde catchy-gehalte is ook te vinden op “Redacted”, waar de refreinen nu wel in het Engels gezongen worden. Met teksten als “erase me, fill out the blankness on my face” en de theatrale emotie die in de stem te horen is, maakt dit een donker nummer.

Dezelfde zwaarte is te horen op “Itinerari”, wat een heerlijke beuker is en waar de mix tussen post-blackmetal en shoegaze goed te horen is. Hoewel de opbouw van het nummer en de gitaarriffs niet mega vernieuwend is, is het een goed nummer om kennis te maken met MØL. Alle opgekropte agressie wordt nog even losgelaten op het laatste gedeelte van “Tvesind”. Vooral de drums gaan los, iets wat meer op het album had gemogen. Afsluiter “Diorama” heeft dezelfde ingrediënten van zijn voorgangers. De vlugge passages en de krachtige zang is hetgeen waar je als blackmetalliefhebber voor komt. Helaas is dit, opnieuw, in het tweede gedeelte van het nummer te horen.

Hoewel MØL de juiste elementen bezit, voelt het schijfje niet helemaal af. Zo zijn er geen nummers te vinden op “Diorama” waar de cleans en rustige stukken worden weggelaten en flink op kan moshen. Ook lijkt het grootste deel van de songs op elkaar, wat het lastig maakt. Gelukkig hebben de Denen nog genoeg muziek om uit te kiezen wat je in je playlist kan zetten.

Beoordeling: 6,5/10
Releasedatum: 5 november 2021
Label: Nuclear Blast

Laat een reactie achter:

Zoeken…
Nieuwste alternatives