donderdag 1 augustus 2019
 

Geschreven door Lianne Brand.

 

Northlane is verrassend creatief op “Alien”

Alien“, het vijfde studioalbum van de band Northlane, ziet op vrijdag 2 augustus het daglicht. Volgens de heren zelf “hun persoonlijkste album”: maar zullen de Australiërs hierdoor nog steeds van die brute klanken voortbrengen? We gaan het horen op het schijfje dat een kleine elf nummers bevat.

De eerste track, “Details Matter“, opent energiek en hard. De screams van zanger Marcus Bridge zetten het nummer goed in. Een brute track waar je zeker een paar nekken op kan breken. Een goed gekozen opener voor de plaat, want het laat horen dat de mannen klaar zijn voor een partijtje herrie. Geen screams, maar ontzettend goede zang op de volgende song: “Bloodline“. Tenminste, dat denk je wanneer je het begin hoort van het nummer. Maar bij het refrein komen de helse vocalen net zo hard weer terug. Het is een uitmuntende balans tussen clean en bruutheid.

4D” begint met een electrovibe, maar heavy blijft het zeker. Screams met een effect eroverheen gegooid, afgewisseld met cleane zang zorgt voor de perfecte muziekcocktail. Northlane heeft duidelijk een goede balans gevonden tussen harde elementen en rustige momenten. Een zieke breakdown, met wat dubstepachtige feels, zorgt voor een interessant geheel. “Talking Heads” begint wederom licht elektronisch, maar dit speelt veel minder een rol door het nummer heen. High-pitch screams en bruut gitaarwerk staan op de voorgrond en ook dit nummer heeft een heerlijke beat waar je hoofd lekker op los kan gaan. Wanneer je deze track luistert kan je niet wachten hem te horen op een festival met een zieke pit. In het midden van het nummer word je verrast door een ietwat symfonisch element. Die band blijft verrassen.

Snelle riffjes introduceren “Freefall“, en luide uithalende screams zijn leidend in het refrein. Een snelle en energieke track waar je mee wilt schreeuwen: “FREEFALL”. Het nummer omvat een bepaald gevoel, iets zwevends. Door de hoge noten? Door de manier dat de klanken door je kamer galmen? Het is niet bepaald te definiëren, maar de band is voortreffelijk in het nummer. Het eindigt met brute grunts en screams. De heren hebben ieder hokje kunnen afvinken van het checklijstje: een goed nummer. In de lijn van het vorige nummer ligt ook “Jinn“, maar dan met een extra toefje hard. De gitaren zijn on point: snel, vies en je krijgt een energiestoot van deze track.

Eclipse” heeft een heerlijk ritme. De screams lijken wat zachter, iets meer naar de achtergrond en de muziek lijkt zich meer op de voorgrond te bevinden. Het geeft een intrigerend effect aan de song. De zanger lijkt met een groep op de achtergrond in koor te zingen op sommige stukken. Het is heel anders dan de rest van het album en dit geeft het een nieuw, maar leuk component. Er wordt even afgewisseld qua sfeer in het nummer “Rift“. Je drijft weg door de klanken van de track. Een buitenbeentje van het album, maar hij doet niet onder aan de kwaliteit van het schijfje. Het zorgt voor een frisse hoek en een rustmomentje op de plaat.

Het album wordt afgesloten met de tracks “Paradigm“, “Vultures” en “Sleepless“. Waarbij de eerste twee nummers ontzettend vies en luid zijn; echte momenten om even helemaal los te gaan. Daarentegen lijkt “Sleepless” wat meer weg te hebben van “Rift“. Licht elektronisch en een ietwat bewerkte stem. Het is geweldig hoe Northlane zoveel variatie toont binnen elf songs.

Een pareltje en een ontzettend verbazingwekkend geheel. Dit is het minste wat je kan zeggen over deze plaat. De band heeft je alle hoeken van de kamer laten zien met de vocalen en ondertussen geen steek laten vallen. Het is ontzettend knap hoe je keer op keer in dit album perplex staat van de creativiteit van de Australiërs. Een toppertje! Het enige jammere is dat het nét niet een of twee nummertjes extra bevat.

Beoordeling: 9/10
Releasedatum: 2 augustus 2019
Label: UNFD

Deel dit bericht met je vrienden op WhatsApp:

Laat een reactie achter:


Spotify playlist