dinsdag 2 maart 2021
 

Geschreven door Michelle Huizen.

 

nothing,nowhere. is creatief én eerlijk op “Trauma Factory”

De rapper nothing,nowhere. gooit al enkele jaren hoge ogen binnen de alternatieve muziekscene. Onder andere La Dispute, Thrice en Real Friends namen hem al mee op tour en hij ging samenwerkingen aan met Aaron Gillespie van Underoath en Travis Barker van Blink-182. Nu komt hij met een gloednieuwe plaat: “Trauma Factory”.

nothing,nowhere. ziet het leven niet als rozengeur en maneschijn. Dit bevestigt hij al op de eerste track, “trauma factory”. Over rustig getokkel van een elektronische gitaar hoor je in gesproken woord: “Human life is a trauma factory.” Een beetje melodramatisch, maar wel mooi. Dat zet precies de toon van deze plaat. De track “lights (4444)” volgt, waarin nothing,nowhere. zijn typische stijl laat horen. Emotionele zang, afgewisseld met scherpe rap en dat allemaal op een melancholische gitaarbeat. Een prima werkende formule.

Het nummer “buck” is een vroeg hoogtepunt van de plaat. Het couplet is verdrietig maar tegelijkertijd catchy en zal absoluut in je hoofd blijven hangen. De vocals in het refrein zijn gefrustreerd, wat een mooi contrast vormt met de rustige productie. Ook “pain place” springt eruit. Deze samenwerking met de Londense artiest MISOGI voelt nostalgisch aan. Misschien komt dat door de met autotune doordrenkte vocalen van MISOGI: een beetje fout, maar het werkt in combinatie met de galmende instrumentatie ontzettend goed. Het perfecte nummer om op te zetten in de auto terwijl de zon langzaam ondergaat in een paarsroze lucht.

Deze plaat heeft hoge pieken, maar helaas ook dalen. Vooral op het midden van de plaat lijkt nothing,nowhere. af en toe te verdwalen in experimentatie. Zo voelt de track “exile” nogal leeg. “I feel alone, yeah, yeah, yeah, yeah, yeah,” maakt hij duidelijk. Door de constante herhaling in het refrein komt de emotie helaas niet echt over. “fake friend”, een nummer over neppe vrienden, voelt door de cheesy lyrics en powerchords als een typisch poprocksong uit de 2000’s. Leuk idee, maar het weet niet te overtuigen. Toch zijn de experimenten niet altijd erg. Op “death” wordt gebruikgemaakt van lage bass-sounds en scheurende gitaren. Dan schreeuwt nothing,nowhere. er ineens op los: “I scare myself to death!” Misschien is het een beetje misplaatst op dit album, maar holy shit, wat klinkt zijn stem goed op dit zwaardere werk. Meer van dit!

nothing,nowhere. brengt je richting het einde van de plaat met catchy, maar tegelijkertijd emotionele tracks als “crave”, “nightmare” en “pretend”. De gitaargedreven track “blood”, waarop de gastartiesten KennyHoopla en Judge staan, springt eruit. Vooral de unieke en enigszins rauwe stem van KennyHoopla verdient een applausje en past perfect bij de nasale stem van nothing,nowhere.. Met het dromerige en verdrietige “real” brengt nothing,nowhere. de energie weer omlaag. Op dit nummer is hij inderdaad ontzettend ‘real’: “Had a panic attack every day for a year, gave me pills, I know there was no fixing it.” Even slikken, maar het is behoorlijk waardevol dat hij mentale gezondheid op een eerlijke manier bespreekt.

nothing,nowhere. eindigt “Trauma Factory” met “barely bleeding”, waarop hij nog eens laat zien dat hij een alleskunner is: akoestisch, harde gitaren, schreeuwen en rappen. Wat ons betreft was “real” een sterkere afsluiter geweest, want hij heeft op deze plaat al laten zien wat hij allemaal kan; daar hebben we echt geen bewijs meer voor nodig.

Toegeven, her en der kunnen nog wat puntjes gepolijst worden op “Trauma Factory“. Desondanks is het een plaat met voornamelijk sterke songs en blijkt nothing,nowhere. opnieuw een kostbare toevoeging aan de muziekwereld.

Beoordeling: 8/10
Releasedatum: 19 februari 2021
Platenlabel: Fueled By Ramen

Laat een reactie achter:

Spotify playlist