vrijdag 24 september 2021
 

Geschreven door Sanne Raatjes.

 

Orbit Culture schreeuwt met EP “Shaman” om grote doorbraak

De band Orbit Culture bracht vorig jaar zijn debuutalbum “Nija” uit. De Zweden wisten een perfecte combinatie van thrash- en melodieuze deathmetal te maken, waardoor ze wereldwijd veel tongen losmaakten. Door de samenvoeging van deze genres doet de band je denken aan At the Gates, Meshuggah en In Flames. Maar hoe klinkt hun nieuwe EP “Shaman”?

Het schijfje opent met “Mast of the World”, waar er in de intro een onheilspellende gitaar te horen is. Het maakt je klaar voor iets groots, en dat komt er. De zware riffs worden omgeruild voor een groovy riff en zanger Niklas Karlsson zet het op het grunten. De drums voeren het tempo flink omhoog en voor je het weet wordt je meegesleept in een wirwar van smerige samensmelting van invloeden. Je hoort djent, je hoort Gojira-achtige riffs, kerkorgels en de cleans hebben wat weg van Metallica‘s James Hetfield. Halverwege wordt het tempo nogmaals opgevoerd, waardoor je headbangend achter je bureau zit. Plotseling valt het stil en zijn er alleen nog maar cleans en kerkorgels te horen, die in slow-motion worden afgespeeld. Het einde is rustig tot het voor de laatste keer weer losbarst en er met pure agressie wordt afgesloten.

Waar je bij de vorige track bijna bang werd van de grunts, opent “Flight of the Fireflies” een stuk rustiger. Alhoewel, het woord rustig niet in het woordenboek van Orbit Culture voor lijkt te komen. Al vanaf de eerste toon doet het nummer je denken aan Amon Amarth. Niet zozeer omdat ze vikingmetal spelen, maar meer qua het spelen van catchy riffs. De cleans worden ook meer afgewisseld met grunts, waardoor het samenspel van de band goed naar voren komt. Net als je denkt dat er geen spannende elementen in het nummer zitten, barst er een breakdown los waar een menig djent-georenteerde band jaloers op mag zijn.

Halverwege “Shaman” is “Carvings” te vinden. Na een iets wat aparte intro, voelt de zang als een kleine teleurstelling. Het haalt het ritme weg en voelt niet in lijn met de instrumenten. Gelukkig is dat in het verloop van het nummer niet meer te merken. Het heeft een makkelijke opbouw en ritme, waardoor dit live een groot favoriet kan zijn om de gehele track op te moshen. Bijna op het einde wordt alles afgekapt en is er “open now” te horen in een vieze schreeuw. Dan weet je al hoe laat het is: een dikke breakdown volgt. Het is onvoorstelbaar hoe deze band in nog geen tien seconden van een Metallica-sound naar een Gojira-coverband lijkt te gaan.

Met een jaren zeventig-deuntje wordt “Strangler” geopend. Het heeft wederom alle ingrediënten die de voorgaande nummers ook bevatten, alleen de dosering is anders. De beat is zo stampend, dat stilzitten er niet in zit. Halverwege wordt het duister en worden de jaren zeventig ingeruild voor een stampvoetend djent spektakel. Er is zelfs een kleine gitaarsolo te horen, waar er pakkend meerdere keren “get up” wordt gezongen.

Afsluiter “A Sailor’s Tale” is verrassend. Het voelt alsof Jack Sparrow zo van The Black Pearl komt aflopen. Maar net wanneer je Alestorm-taferelen verwacht worden de zware gitaren ingezet en klinken de vertrouwde stemmen weer. De opbouw naar het refrein is te voelen en de teksten zijn ook grote meezingmomenten. De gitaarsolo’s in combinatie met de dubbele-bass op de drums geeft je energielevel zo’n erge boost, dat je niet anders kan dan bier gooien en meeschreeuwen. Na een rustig stuk barst het lost met de drums en bas, wat je ergens doet denken aan Testament. Met deze breakdown komt er een einde aan het schijfje.

Hoewel “Shaman” maar vijf nummers bevat, is het genoeg om je kennis te laten maken met Orbit Culture. Het energielevel is hoog, de elementen zijn stuk voor stuk bruut en de aan de creativiteit is ook niks te betwisten. Waarom speelt Orbit Culture nog geen zalen plat?

Beoordeling: 8.5/10
Releasedatum: 23 september 2021
Label: Seek & Strike Records

Laat een reactie achter:

Zoeken…
Nieuwste alternatives