woensdag 27 juni 2018
 

Geschreven door Michelle Huizen.

 

Panic! At the Disco vernieuwt op “Pray For the Wicked”

Menig emoliefhebber kent Panic! At the Disco uit zijn theatrale tijdperk, met hits als “I Write Sins Not Tragedies” en “The Ballad of Mona Lisa“. Toentertijd was Panic! At the Disco nog een band, maar anno 2018 is enkel frontman Brendon Urie nog over. Hij staat erom bekend niet bang te zijn nieuwe dingen te proberen: dit bewees hij in 2016 al op de plaat “Death of a Bachelor“. Welke muzikale trucjes zal Panic! At the Disco uit de kast halen op zijn nieuwe album: “Pray For the Wicked“?

De plaat opent met een deinend, jazzy intro op de track “(Fuck a) Silver Lining“. Het tij keert echter snel wanneer de vocalen van Urie invallen. Een energiek refrein volgt, met als meest opvallende ingrediënt blaasinstrumenten. Het daaropvolgende nummer, “Say Amen (Saturday Night)“, is iets donkerder en doet qua toon ergens wel denken aan ouder werk van het album “Vices & Virtues“. Toch heeft Panic! At the Disco met een mix van aparte orkest-achtige instrumenten en popmelodieën een nieuwe sound gevonden op deze plaat. Angst om te vernieuwen en tegen de draad van de popindustrie in te gaan, is er niet.

De fans die nog een greintje hoop hadden dat de poppunkversie van Panic! At the Disco een comeback zou maken, zullen hun verwachtingen moeten bijstellen. Op deze plaat zijn namelijk vrijwel geen elektrische gitaren terug te vinden, maar juist meer groovy en dansbare sferen. Dit werkt op bepaalde momenten goed, zoals op “High Hopes“. De bombastische drums en de meezingbare melodie in het refrein dragen bij aan een anthem-vibe. Helaas zijn sommige tracks net té theatraal, wat op zich best binnen het dramatische Panic! At the Disco-imago past, maar niet op dit album. Zo ook op “Roaring 20s“, een nummer zo uitbundig dat het zo van Broadway af had kunnen komen. Niet gek, als je bedenkt dat Urie speelt in de Broadway-musical Kinky Boots. Toch past deze uitbundigheid niet goed binnen het pop-achtige plaatje van dit album.

Op “The Overpass” schijnen Urie’s vocalen echt. Hoge uithalen en gecompliceerde trappetjes: hij bewijst maar weer één van de meest talentvolle vocalisten van deze generatie te zijn. In de bridge switcht hij slim naar een bijna lui klinkende melodie, waardoor het laatste refrein alleen nog maar meer knalt. “King Of the Clouds” begint met acapella-vocals, maar dit heeft niet veel toegevoegde waarde, want deze klinkt behoorlijk eentonig. Dit door electronica doordrenkte nummer gaat ook zo verder, en zelfs het groots bedoelde refrein klinkt eigenlijk alleen maar saai.

Na een halfuur is het einde van de plaat al ongeveer aangebroken. “Old Fashioned” is ontzettend catchy, maar tegelijkertijd ook heel creatief. De sfeer gaat van mysterieus in het couplet naar euforisch in het refrein en weer terug. De pianoballad “Dying In LA” mag de plaat eindigen. Misschien is deze track wat simpel vergeleken met de rest van het album, maar eigenlijk is dat helemaal niet erg. De rauwe vocals in combinatie met de zware pianotonen en later strijkinstrumenten, zorgen voor kippenvel over je hele lichaam. Panic! At the Disco kan heel veel, maar dit nummer bewijst dat minder soms juist meer is.

Pray For the Wicked” laat zien wat Brendon Urie allemaal kan, maar soms is dat misschien wel té veel. Alle theatrale uitbundigheid en slimme instrumentatie zitten technisch gezien goed, maar is voor de luisteraar soms moeilijk bij te houden. Desondanks laat dit zesde studioalbum zien dat Panic! At the Disco zijn creativiteit na al die jaren nog lang niet is verloren en een unieke toevoeging blijft aan de muziekindustrie.

Beoordeling: 8/10
Releasedatum: 22 juni 2018
Platenlabel: DCD2 / Fueled By Ramen

Deel dit bericht met je vrienden op WhatsApp:

Laat een reactie achter:


Spotify playlist