vrijdag 4 mei 2018
 

Geschreven door Fabian Rozendaal.

 

Parkway Drive blijft veranderen op “Reverence”

Parkway Drive blijft maar platen uitbrengen. Hoe de Australiërs daar tijd voor vinden met hun drukke tourschema’s is indrukwekkend. Op het in 2015 uitgebrachte “Ire” was al een behoorlijke verandering van de sound van de groep te horen. Ook live transformeerde de show van Parkway Drive. Het voelt alsof de band volwassen geworden is en dit was in het geval van “Ire” niet tot genoegen van alle fans. Zet deze ontwikkeling zich voort op nieuwe plaat “Reverence“?

De single “Wishing Wells” leek dat al te bewijzen. De opener van het nieuwe album voelt aan als een soort kruising tussen het oude en het nieuwe Parkway Drive: een onheilspellende intro, razendsnelle coupletten en een langzaam refrein. Winston McCall laat met zijn nieuwe gegrom horen dat zijn vocal range nog steeds niet helemaal verkend is. Het verloop van “Prey” laat je twijfelen of het niet de verkeerde cd is die je in je stereo gestopt hebt. Je kunt er niet omheen: het is nu gewoon vikingmetal, met clean zang in de refreinen. De mannen uit Byron Bay klinken hier als een softere versie van Amon Amarth. Het is tevens aanstekelijker dan de band ooit geklonken heeft.

Op het gebied van muzikaliteit heeft Parkway Drive niet ingeleverd, want in “Absolute Power” zit een simpele, maar heerlijke gitaarriff. Het gitaargeweld in combinatie met de kreten “absolute power” en “the truth drops like a bomb” klinkt verschrikkelijk bruut. Op “Cemetery Bloom” is het mogelijk dat je enigszins hoort waar Winston McCall zijn inspiratie voor de nieuwe vocalen vandaan gehaald heeft. De instrumentatie en vocalen vertonen een flinke gelijkenis met de Amerikaanse groep KING 810. “The Void” is wederom zo een softere versie van vikingmetal. Het refrein is zo catchy dat het makkelijk voor te stellen is dat dit in een stadion gespeeld wordt terwijl iedereen meebrult.

In “I Hope You Rot” valt vooral de Latijnse tekst “libera nos“, ook wel “verlos ons“, op. Waar de interesse voor Latijn vandaan komt, is onduidelijk. “Shadow Boxing” is een van de hoogtepunten van “Reverence“. Het nieuwe geluid van Parkway Drive klinkt geweldig in combinatie met de orkestrale toevoegingen op deze track. Het refrein klinkt enorm neerslachtig en is tegelijkertijd kippenvelwaardig. Indrukwekkend! Op “In Blood” is de ontwikkeling van het melodieuze geluid van de Australiërs goed te horen. Richting het einde van het nummer laat de groep echter ook merken dat hij nog steeds hard kan spelen, met heerlijk ruige gitaren.

Tijdens “Chronos” klinken nog meer orkestrale invloeden, die tegen het slot van de track wederom perfect samen blijken te gaan met het nieuwe geluid van de groep. Afsluiter “The Colour of Leaving” kent geen harde gitaren meer. McCall blijkt een goede zangstem te hebben en Parkway Drive klinkt opeens enorm gevoelig. Onder begeleiding van cello, akoestische gitaar, wind, voetstappen en scheppen in zand horen we een breekbaar geluid. In de laatste minuut horen we alleen nog maar de stem van Winston McCall, die geëmotioneerd klinkt terwijl hij reflecteert op de dood en het verliezen van een vriend. Wat een gedurfde manier om “Reverence” af te sluiten.

Parkway Drive laat op “Reverence” weer een nieuw geluid horen. Het is allerminst origineel, maar dat hoeft ook niet. De sound van de band ontwikkelt zich steeds meer naar die van een groep die stadions plat kan spelen. Drummer Ben Gordon zal blij zijn dat hij bij liveshows op adem zal kunnen komen wanneer er nummers van deze nieuwe plaat gespeeld worden. Het is knap te noemen hoe Parkway Drive een enorm spectrum aan invloeden tot een geheel kan laten klinken. Nu is het met spanning uitkijken naar de liveshow die dit nieuwe album gaat begeleiden.

Beoordeling: 8/10
Releasedatum: 4 mei 2018
Label: Epitaph Records

Laat een reactie achter:

Spotify playlist