maandag 3 augustus 2020
 

Geschreven door Sanne Raatjes.

 

Primal Fear legt de lat hoog op “Metal Commando”

De power- en speedmetal veteranen van Primal Fear hebben afgelopen week hun dertiende album, “Metal Commando”, uitgebracht. Met snelle gitaarriffen, hoge zang en metaforische teksten veroveren de Duitsers al twee decennia de wereld. Maar kunnen de mannen hun karakteristieke geluid behouden en toch vernieuwend genoeg blijven? 

Het album opent met “I’m Alive”, waar gelijk de oude vertrouwde vocalen van de zanger Ralf Scheepers, tevens ex-zanger van Gamma Ray, te horen zijn. Met hoge snelheid brengt het nummer harmonieuze melodieën en is de toon gezet. Het snakt gelijk naar meer van het schijfje, omdat de sfeer zo pakkend is. Je wordt eventjes weer terug gezogen naar de jaren ‘90. Het volgende lied, “Along With the Devil” is daar een goed voorbeeld van. Het is wat vriendelijker en lijkt haast wel een ode aan de heavy metal. De vocalen van de zanger variëren sterk in de chorussen. Eerst is de zang hoog en theatraal, daarna wordt het stemgeluid wat duisterder en zwaarder. Halverwege de track gebeurt er waar we allemaal zo benieuwd naar zijn: de gitaarsolo. Deze wordt geheel volgens de richtlijnen van powermetal uitgevoerd door de drie gitaristen: snel, pakkend en groovy.  

Door naar “Hear Me Calling”. De track opent vol met emotie, wat het album 180 graden laat draaien. De vrolijk klinkende teksten en het euforische gitaarwerk wordt ingeruild voor iets wat je eventjes moet laten bezinken. Het is een rustig, bijna romantisch nummer, wat eigenlijk zo op de commerciële radio kan. Een goede track wat als opstapje kan dienen naar de rest van het genre. Aan het refrein zou het in ieder geval niet liggen, dat is een enorme oorwurm.  

Maar vervolgens draaien we weer rechtsomkeer en zijn we terug bij de metal met het nummer “My Name is Fear”. Op deze track kan de drummer zijn verbluffende double-bass skills laten horen. Evenals in het nummer “Afterlife”. De drums blijven explosief: tijdens de intro, het refrein en de gitaarsolo’s. De lijn tussen thrash- en speedmetal wordt steeds vager en vager. Deze nummers hadden zo op een ouder album van Primal Fear kunnen staan.  

De plaat wordt afgesloten met het dertien minuten lang durende song “Infinity”. De langste track van de band ooit. Het nummer is een grote emotionele rollercoaster die opgedeeld kan worden in drie stukken. Het begin is wat matig, helemaal als je je bedenkt hoelang het nummer duurt. Gelukkig komt daar snel verandering in en sleept de band je mee in een verhaal vol wreedheid, dramatiek en zwaarmoedigheid. De teksten zijn raak en zetten je tot nadenken. Na een magistrale gitaarsolo worden er ijzingwekkende kerkklokgeluiden ingezet en wordt het weer wat rustiger. Tot het weer losbarst met een solo en het refrein. Het lied wordt afgesloten op een manier wat bijna niet te beschrijven valt. Dit echt een pareltje wat je moet luisteren. Ook als je geen fan bent van Primal Fear, is dit een track die laat zien hoe complex en technisch metal kan zijn. 

Het succes heeft Primal Fear te danken aan hun veelzijdigheid en continuïteit. Het is duidelijk dat er verschillende stijlen en visies worden gecombineerd, wat goed te horen is op het album “Metal Commando”. Desondanks dat het schijfje ijzersterk is, is het wel een muziekstijl waarvan je moet houden. Gelukkig geven de mannen je veel variatie, dus dat gaat wel goed komen. 

Beoordeling: 8/10  
Releasedatum: 24 juli 2020  
Label: Nuclear Blast 

Deel dit bericht met je vrienden op WhatsApp:

Laat een reactie achter:


Spotify playlist