maandag 2 november 2020
 

Geschreven door Michelle Huizen.

 

PUP gooit frustratie eruit op “This Place Sucks Ass”

De Canadese band PUP, wat staat voor Pathetic Use of Potential, is niet over het hoofd te zien binnen de alternatieve scene. De afgelopen jaren heeft de band zalen als Melkweg en Patronaat platgespeeld en vorig jaar braken de mannen op genadeloze wijze de X-Ray van Lowlands af. Nu komt PUP met een nieuwe EP: “This Place Sucks Ass”.

Why disguise my bad intentions? I’ve got nothing to hide,” sneert frontman Stefan Babcock in het eerste nummer op de schijf: “Rot”. Onder zijn gefrustreerd klinkende stem hoor je een opzwepend gitaarriffje, dat al snel uitmondt in een catchy, maar luid refrein. De sfeer van het nummer zet direct de toon voor de rest van de EP. Het is boos, het is enigszins pessimistisch en het is bloedeerlijk: precies hetgeen waar we PUP zo voor waarderen. 

Anaphylaxis” heeft een bijzonder verhaal. Het gaat over het neefje van Babcock’s vrouw die een allergische reactie had op de steek van een bij, en zijn vrouw die zich wel zorgen maakte maar onderweg naar het ziekenhuis alsnog grapjes maakte. “Het herinnerde me van alle keren dat ik om een of andere reden in paniek begon te raken en ervan overtuigd was dat ik doodging en de wereld zou eindigen, en niemand het serieus nam,” ledge Babcock in een interview met Kerrang! Magazine uit. De zoemende gitaren aan het begin van het nummer klinken bijna als een zwerm bijen, al gaat de band gauw over op hun vertrouwde, catchy punkstijl. 

De band blijft op “This Place Sucks Ass” redelijk binnen zijn eigen, vertrouwde zone. Ieder nummer volgt ongeveer dezelfde formule, met de rauwe stem van Babcock, opzwepende drums en een combinatie van boze en vrolijke gitaren. Dit werkt, want het klinkt ontzettend energiek en zorgt ervoor dat de luisteraar niet stil kan zitten. Toch was een beetje variatie niet verkeerd geweest. De enige plekken waar PUP wat gas terugneemt, zijn de coupletten van “A.M. 180”. Vooral in combinatie met het bombastische gitaarspel in het refrein klinkt dit erg lekker.

Nothing Changes” is een hoogtepunt op deze EP. De gangvocals in het refrein maken dit een nummer dat gemaakt is om live te spelen en waar de band gegarandeerd een goede publieksreactie op gaat krijgen. “This Place Sucks Ass” is maar zeventien minuten lang, dus met “Floodgates” kom je alweer bijna op het einde van de EP. Dit nummer blijft een beetje aan de oppervlakte hangen en weet niet de aandacht even goed te pakken als de rest van de tracks – tot de bridge, in ieder geval. De vlijmscherpe riff is het ruigste stukje op de plaat tot nu toe. Dit blijkt echter maar een voorproefje te zijn van de laatste track, “Edmonton”, waarmee PUP nog even alles uit de kast haalt. Scheurende gitaren, keiharde drums en een hoop geschreeuw, en dat allemaal binnen een minuut.

Op “This Place Sucks Ass” staan de catchy, gefrustreerde punktracks zoals we deze van PUP kennen. Misschien is het niet heel vernieuwend, maar eerlijk is eerlijk, lekker klinkt het wel. Wij kunnen in ieder geval niet wachten om deze nummers tijdens een concert stuk voor stuk mee te kunnen schreeuwen.

Beoordeling: 7,5/10
Releasedatum: 23 oktober 2020
Label: Rise Records

Laat een reactie achter:

Spotify playlist