vrijdag 10 april 2020
 

Geschreven door Maurits Neelis.

 

Red keert terug naar zijn roots op “Declaration”

Na ruim twee jaar is de Amerikaanse rockband Red terug met een nieuw album. Op het voorgaande werk, “Gone”, gebruikte hij veel elektronische elementen, wat bij velen niet goed in de smaak viel. Op de nieuwe plaat “Declaration” gaat hij daarom weer terug naar zijn basis: keiharde rock met violen.

Met de eerste track “All For You” zet Red direct de toon voor de rest van het album. Duister gitaarwerk wordt aangemoedigd door sinister-klinkende violen. Met teksten als “Why was I scared of you? / Why did I let you control my life?” krijgen we een kijkje in de ziel van songwriter en gitarist Anthony Armstrong. In de brug wordt je daarin helemaal meegesleept, wanneer de woede een crescendo bereikt. De geweldig rauwe screams van frontman Michael Barnes dragen hier flink aan bij. Hebben we hem ooit zo sterk gehoord? Ook aan het einde van het lied krijgen we die screams weer te horen. Maar wat daar vooral opvalt is de geweldige complexiteit en samenwerking die de gitaren, drums en violen laten horen. Red weet hoe hij instrumenten gebruikt zonder er één bovenuit te laten stijgen en vormt het zo tot een samenhangend geheel.

Op de tweede track “Infidel” zet Red die lijn voort. Het opent keihard met Barnes’ schreeuw: “Now I wanna hear you scream!” De verzen zijn daarentegen rustiger en atmosferischer. Het stuk voor het refrein is weer intenser en bozer, maar het refrein zelf weer niet: dat klinkt niet boos, maar pessimistisch. De band laat zich in dit lied van verschillende kanten zien, maar behoudt toch de samenhang.

“The War We Made” is het rustigste nummer op het album en zeer welkom. De violen liggen er een beetje te dik op in dit nummer en overspoelen de gitaren, maar toch is het een lekker nummer. De band weet hier meerdere emoties te combineren: “The War We Made” is soms droevig, maar toch ook optimistisch. Deze emoties bieden wat afwisseling in de zee van woede die Red op dit album presenteert.

De band levert goed werk, maar de opbouw van de liedjes is vaak hetzelfde. Bij het nummer “The Victim” begint dit een beetje te vervelen. Weer een paar seconden rust, waarna er een zware riff losbarst. Die opbouw horen we op de helft van dit album. Het is jammer, want in een liedje weet Red de afwisseling er wel in te houden, maar als de afwisseling op elk nummer van het album dezelfde vorm aanneemt, verlies je toch je interesse. Het lijkt soms alsof de band heeft besloten een heavy album te maken, maar dat hij zichzelf te veel forceert en daarom terugvalt in zijn clichés.

Gelukkig krijgen we tijdens het een-na-laatste nummer op het album, “Only Fight”, weer wat afwisseling. Voor de eerste minuut krijgen we bijna geen gitaar te horen en wordt het nummer gerund door de drums, de bas en zang. De band probeert hier niet heavy te zijn en daardoor klinkt de muziek ook niet zo geforceerd meer. Tot het refrein, waar Barnes continu “only fight!” schreeuwt. Niet opwindend, maar repetitief.

Red begint “Declaration” sterk, maar na een tijdje begint het toch te vervelen. Afzonderlijk zijn alle tien nummers van het album goed, maar als album lijken ze te veel op elkaar om de luisteraar geïnteresseerd te houden. Ondanks dat kan de Red-fan tevreden zijn: de band is terug naar zijn roots gegaan en hij heeft lekkere nummers uitgebracht. Zo kan je toch nog tegen je oma zeggen dat je zeker wel vioolmuziek luistert.  

Beoordeling: 7,5/10
Releasedatum: 3 april 2020
Label: Red Entertainment/The Fuel

Deel dit bericht met je vrienden op WhatsApp:

Laat een reactie achter:


Spotify playlist