Geschreven door Ellemieke Hertgers.

Rival Sons in Melkweg

Als Black Sabbath je hoogstpersoonlijk uitnodigt om de band te vergezellen tijdens zijn afscheidstournee, dan weet je dat je goed bent. Rival Sons gooit dan ook hoge ogen, ook in Nederland. Zo stonden de heren in juni vorig jaar in een goed gevulde Melkweg. Maar dat wordt op vrijdag 24 februari dunnetjes overgedaan in The Max, dit keer uitverkocht!

De muziek voor en tussen de bedrijven door wordt verzorgd door DJ Howie Pyro, die speciaal door Rival Sons is gevraagd. Vooral jaren ’50 en ’60 rock ‘n’ roll en rockabilly komt voorbij. Echt een voorprogramma is het daarentegen niet te noemen. Vervolgens betreedt Derrick Brown het podium, een minstens zo opvallende keuze. Brown is namelijk een poëet en storyteller. Niet bepaald een logische keuze als voorprogramma van een rockband. De zaal is echter goed gevuld en de mensen lijken het wel prima te vinden. Om iets voor half 9 is het tijd voor Rival Sons.

De band opent met “Hollow Bones Pt. 1” en de toon is meteen gezet: dit wordt een mooie avond. Vervolgens als de band “Tied Up” inzet, beginnen steeds meer mensen te swingen op de groovy gitaarpartijen. Maar het hek is pas echt van de dam bij “Electric Man“. Wat staat de band strak te spelen en is, in tegenstelling tot vorig jaar, heel interactief met het publiek. De reden daarvoor is opvallend, want zanger Jay Buchanan is ziek en heeft stemproblemen. De zanger vraagt dan ook meerdere malen hulp van de fans om mee te zingen. Ondanks het feit dat de frontman niet fit is, valt het niet erg op. De songs komen namelijk allemaal goed uit de verf, zelfs het zangtechnisch onmogelijke “Belle Starr“.

Als de show vordert staat Buchanan voor een hels dilemma: eerder stoppen met de show, of zijn stem forceren met de kans dat het morgen nog erger is. De frontman kiest voor de tweede optie en blijft doorgaan, al is het zichtbaar met pijn en moeite. De band improviseert hier en daar doordat gitarist Scott Holiday bijvoorbeeld extra lange gitaarsolo’s speelt. De show is echt goed, maar Buchanan blijft zich toch constant verontschuldigen naar het publiek. Daarop roept iemand in het publiek nonchalant: “You’re doing fine!” Het publiek kan namelijk alleen maar begrip en respect opbrengen en de sfeer is dan ook geweldig. De dankbaarheid en waardering zijn zichtbaar van de gezichten van de mannen af te lezen.

Naar het einde toe zie je dat Buchanan echt door zijn reserves heen is. Hij laat het publiek steeds vaker meezingen en een toegift zit er helaas niet meer in, waardoor “Open My Eyes” overgeslagen wordt. De setlist wordt dit keer daarom afgesloten met “Keep on Swinging“. Je kunt het de mannen niet kwalijk nemen. Sterker nog, veel zangers die een goede dag hebben zijn live nog altijd niet zo goed als Buchanan die zich ellendig voelt. Wat een klasse. Over pak ‘m beet veertig jaar kijken we terug op de jaren tien en twintig van de 21e eeuw en kunnen we één ding unaniem concluderen: Rival Sons is één van de meest iconische rockbands van dit tijdperk.