zaterdag 6 november 2021
 

Geschreven door Maurits Neelis.

 

Silent Planet verkent duisternis op “Iridescent”

De metalcoreband Silent Planet verrast zijn luisteraars al jaren met zijn progressieve riffs en bijzonder diepgaande teksten. Het vierde album “Iridescent” is daarin niet anders, maar thematisch keert de band terug naar zijn tweede album, “Everything Was Sound”. Wordt het een herhaling van eerder werk, of weten de mannen het vernieuwend te houden?

De plaat gaat van start met de introductie “1-1-2”, die gelijk de toon zet. Een doordringende bastoon laat je direct weten waar de tracktitel op slaat: gevaar, alarm. Die sfeer wordt doorgezet in “Translate the Night”. Een ontzettend lage riff en zanger Garrett Russell’s meesterlijke teksten weten je direct te pakken. De band weet gelukkig ook af te wisselen: de krachtige cleans van Thomas Freckleton bieden in het refrein even een pauze van de duistere sfeer, en in het tweede couplet is er een postrock-gedeelte. Het nummer laat zo verschillende emotionele kanten zien. Maar wat pas écht opvalt in deze track is de breakdown aan het einde, met lage gitaarnoten en een lange, diepe grunt van Russell. Wat ontzettend heavy!

De poëtische kant van Silent Planet komt heel duidelijk naar voren in “Second Sun”. Direct vanaf het begin is het al raak: “Pull me from the catacombs and send me to the sea; divided like the city lights, split by the guillotine.” Met de instrumenten erbij is het al helemaal betoverend. Het nummer begint met rustige gitaren, barst het al snel los met alle instrumenten en een apart ritme. Die afwisseling blijft dit nummer doorgaan, hoewel de drumpartijen meestal aanwezig blijven – en wat zijn ze lekker! Ze houden het tempo er lekker in en voegen een progressief smaakje toe.

Voor metalheads die van echt zwaar werk houden, is “Panopticon” absoluut aan te raden. De lange intro creëert een sfeer die uitmondt in een ontzettend heavy riff. Er worden dan ook geen gewone elektrische gitaren gebruikt, maar alleen basgitaren. Het zet een flinke streep onder het zware onderwerp van het lied: een Matrix-achtige maatschappij onder de heerschappij van een kwaadaardige kunstmatige intelligentie. Silent Planet combineert goed instrumentaal werk met fascinerende thema’s, dat is zeker.

De band vergeet gelukkig niet om ook nog wat te experimenteren. Op “Terminal” gaat het helemaal de kant op van de postrock. De trage, droomachtige ambiance past goed bij de tekst, die gaat over medicatiegebruik en het verlies van verbinding met de realiteit. Het intermezzo “(liminal);” gaat daar nog in mee, maar dient ook als het ontwaken van de hoofdpersoon. Bij “Anhedonia” is hij dan ook weer helemaal wakker. Het nummer draagt de drang die hij voelt goed bij zich. Dat is ook direct al in de tekst te horen: “They try… they try to keep me numb but I’ll break the silence now because there’s blood on my lips from biting my tongue”. De band weet de nummers goed met elkaar te verbinden, en het concept achter het album wordt ook steeds duidelijker: de psychiatrie als onderdrukking.

Hoewel elk nummer een favoriet zou kunnen zijn, belooft “Till We Have Faces” toch wel bijzonder populair te worden. Het refrein is hier grotendeels verantwoordelijk voor. Er wordt gezongen op een manier die tegelijk clean en unclean is – het doet haast aan Chester Bennington van Linkin Park denken. Het is ontzettend krachtig en grijpt je vast. Maar ook de andere onderdelen van dit nummer zijn ontzettend goed. Alex Camarena bewijst een meesterdrummer te zijn, en de gitaarriffs doen er ook zeker niet voor onder. Kortom: een perfect nummer.

Elk nummer op “Iridescent” weet je weer op een andere manier te raken. Er is weinig op aan te merken, want Silent Planet heeft gewoon topwerk geleverd. Zeker de track “Till We Have Faces” springt eruit en toont mogelijkheden tot verdere ontwikkeling, want die zangtechniek blaast iedere luisteraar omver. Dit album is een absolute aanrader.

Beoordeling: 9/10
Releasedatum: 12 november 2021
Label: UNFD / Solid State Records

Laat een reactie achter:

Zoeken…
Nieuwste alternatives