dinsdag 2 februari 2021
 

Geschreven door Sanne Raatjes.

 

Soen bewijst zich opnieuw met indrukwekkend technisch vermogen op “Imperial”

Twee jaar na het album “Lotus”, brengt de Zweedse progressieve metalband Soen opnieuw een schijfje uit: “Imperial“. Een paar weken geleden werd een nieuwe bassist aangekondigd: Oleksii ‘Zlatoyar’ Kobel en werd het vertrek van bassist Stefan Stenberg duidelijk. Dit betekend dat inmiddels, mede door eerdere vertrekken, de helft van de band vervangen is. Blijft Soen door al die wisselingen nog even bruut als vanouds?

“Imperial” trapt af met “Lumerian”, waar gelijk te horen is dat de technische kracht van Soen zoals van ouds is. De stevige intro gaat vloeiend over in een atmosferische refrein. Waarna drummer Martin Lopez, bekend van Amon Amarth en Opeth, alle ruimte krijgt om zijn drumkunsten te laten zien. Zo ook op de tweede track “Deceiver”, wordt er flink gedrumd. En dat is alles behalve vervelend, desondanks dat “Deceiver” iets catchier klinkt dan zijn voorganger.

Volgend nummer, “Monarch”, begint met een sirene wat een toch wel onheilspellend gevoel geeft. Tot dat de drums worden ingezet in combinatie met progressieve riffs, een samenvoeging vanjewelste. Hoewel deze track minder meedogenloos is, is het een track dat zelfs niet-metalheads kunnen waarderen. Joel Ekelöf’s vocalen klinken ijzersterk, waardoor er een waanzinnige powerballad ontstaat. Waar er bij “Monarch” nog iets van power in zat, lijkt dat op “Illusion” helemaal weg. Er hangt een suggestieve sfeer die je zelfs tijdens de gitaarsolo’s aan Pink Floyd doet denken.

Het is groovy, catchy, melodieus en kick-ass metal tegelijkertijd

Halverwege vinden we “Antagonist”, het langste nummer van “Imperial”. De track pakt je gelijk vast en neemt je mee in een dromerige wereld vol voortschrijdende technische invloeden. Het is groovy, catchy, melodieus en kick-ass metal tegelijkertijd. De samenwerking tussen alle bandleden lijkt probleemloos te gaan. Waardoor het volume al snel naar standje 100 gedraaid kan worden en je na de tweede keer luisteren al volop mee zingt.

“Modesty” gaat daarentegen weer geheel de andere kant op. Het nummer is meer symfonisch georiënteerd. Waar je in het begin zelfs een beetje teleurgesteld bent in de track, zijn de gitaarsolo’s het geen waarvoor je blijft luisteren. Maar voordat je het weet, ben je opnieuw meegetrokken in de wonderenwereld van Soen en ben je alweer aangekomen bij “Dissident”. De eerste paar seconden van het nummer voelt alsof je naar een intro van Slayer aan het luisteren bent. Het typische harde geluid van de band is meer aanwezig dan ooit. Hoewel de drums polyrhythmic, en daardoor een Meshuggah vibe heeft, is het gewoon geniaal.

Halverwege de track zijn alleen nog maar de toetsen en een stemgeluid te horen. Waarna er langzaam weer opgebouwd wordt na een spektakelstuk waar alle elementen weer samenkomen. Het kan dan ook niet anders dat dit tot een flinke verbazing lijdt. We sluiten af met “Fortune”, waar er vooral stamperige riffs naar voren komen met een vleugje symfonie. Dit nummer is pure emotie en wekt dan ook een krachtige sensatie op.

Dat Soen zich opnieuw bewijs met indrukwekkende technisch spectacles, is overduidelijk. Mede door de pure kracht en melodieuze teksten, maakt het “Imperial” tot een album waar verschillende muziekgenres samenkomen en een breed publiek aantrekt. De handtekening van de band is gezet!

Beoordeling: 8,5/10
Releasedatum: 29 januari 2021
Label: Silver Lining Music Ltd

Laat een reactie achter:

Spotify playlist