vrijdag 6 november 2020
 

Geschreven door Maurits Neelis.

 

Sokoninaru verrast elke seconde op “Chouetsu”

Met zijn chaotische, experimentele math-rock heeft de Japanse band Sokoninaru wereldwijd fans weten te verzamelen. Hij heeft ook al meerdere keren in Europa getoerd en twee keer in Nederland opgetreden. Maar wat de band nog niet had gedaan, is een album uitbrengen – tot nu. Na vijf EP’s werd het tijd voor een volledige plaat, en zo werd “Chouetsu” geboren.

Het schijfje opent met “Lament moment”, wat ons direct laat horen wat we kunnen verwachten van de rest van de tracks. Het intro gaat alle kanten op: we krijgen een heerlijke bassriff, een technisch stuk drumwerk en gekke geluiden op de gitaar. Het couplet is iets bescheidener, want daar is vooral de basgitaar goed te horen. In het refrein vallen juist de drums op, want die zijn zo ingewikkeld dat je haast niet kan geloven dat dit echt gespeeld kan worden – maar dat is wel zo! Het tweede couplet is geheel instrumentaal. Dat betekent dat er wel afwisseling in moet komen – maar daar heeft Sokoninaru geen problemen mee, want elk stuk heeft zijn eigen sfeer. Is deze track dan nog wel een samenhangend geheel? Niet helemaal. Maar dat heeft ook zijn charme, want het maakt het een intens nummer dat je telkens weer verrast.  

Voor het nieuwe album heeft Sokoninaru een andere versie van zijn eerdere track “complicated system” opgenomen. Waar de eerste versie al flink ingewikkeld was, doet de band er hier nog een schepje bovenop. Er lijkt geen logica te zitten in de coupletten – het enige wat je kunt is achterover zitten en luisteren naar het complexe samenspel tussen de verschillende instrumenten. In de brug breekt er een strijd los tussen de lead- en basgitaren, waarin de twee afwisselend flinke solos hebben. Het werkt toe naar een duet waarin beide gitaren mogen schitteren.

Het moge duidelijk zijn: de leden van Sokoninaru hebben perfecte controle over hun instrumenten en ze gebruiken dat om je aandacht vast te grijpen. Hoewel elk nummer wel een terugkomend riff heeft dat het liedje bij elkaar moet binden, is er in elke track een ongelooflijke variatie te vinden. Het klinkt dus nooit repetitief, wat ervoor zorgt dat je dit album wel tig keer kan luisteren zonder het zat te zijn.

“Waar de eerste versie al flink ingewikkeld was, doet de band er hier nog een schepje bovenop.”

“kyokugen wa setsuna” is een retesnel nummer met een BPM van maar liefst 300. Het zit vol met heerlijke riffs van de gitaren. De basgitaar mag ook zijn eigen ding doen, los van de lead. Dat geeft het nummer extra complexiteit en diepte. Zeker in de brug is dat goed te horen, waar de leadgitaar het even relatief rustig aan doet en de basgitaar het voortouw neemt. Voor je het weet is dit snelle nummer alweer voorbij.

Eén van de nummers die eruit springt op het schijfje is “white for”. Het is een ballade waar bassiste Misaki Fujiwara voor het eerst de leadzang op zich neemt. Haar stem is niet krachtig en heeft haast iets breekbaars. Toch is dat niet heel erg: we zijn al genoeg overweldigd op de rest van het album. Daarnaast biedt zo’n zachte stem ons een soort pauze. Het volgende nummer, “black to”, is ook relatief rustig. Het duo “white for” en “black to” is zo een goede afsluiter voor het album dat voor de rest zo intens is.

De Europese fysieke versie van de cd heeft echter nog twee extra tracks: “zenryaku” en “maigo”. De eerste hiervan heeft wat lekkere riffs en momenten die het een memorabel nummer maken. Het helpt ook dat het iets minder chaotisch is, waardoor het nummer herkenbaarder wordt. Misschien is dat wel de achilleshiel van Sokoninaru: hoewel hij goede muziek maakt, gaat hij soms te ver in het scheppen van wanorde, waardoor de liedjes hun eigen karakter verliezen. Toch kan je niet anders dan de experimentaliteit van “Chouetsu” waarderen. Het is zeker een welkome toevoeging aan Sokoninaru’s oeuvre.

Beoordeling: 7,5/10
Releasedatum: 6 november 2020
Label: JPU Records

Laat een reactie achter:

Spotify playlist