donderdag 11 april 2019
 

Geschreven door Stephanie van Gerven.

 

Stand Atlantic zet Dynamo’s Basement volledig op zijn kop met crowdsurfers, moshpits en bellenblaas

In maart begon Stand Atlantic aan zijn eerste headlinetour door Europa. Dat de Nederlandse fans van de band hier op hebben gewacht, bewijst een uitverkochte Dynamo Basement op 10 maart wel. Om de show te openen wordt In Her Own Words en Shaded meegenomen.

Om 19:30 gaan we van start met de uit Groot-Brittannië afkomstige poppunkband Shaded. Hoe begin je een show vol verwachtingen? Je zet je set in met de valse fluitversie van de 20th Century Fox-theme en een bassist die rek- en strekoefeningen doet voordat hij zijn basgitaar om zijn nek hangt. Vervolgens gaat de band met volle kracht vooruit. Met slechts één EP op zak wordt de show gevuld met tracks van deze plaat, waaronder “You“, “Dream Girl” en “Tell Me“. Frontman Matt East vraagt gedurende de set verschillende keren om actie vanuit het publiek en dat krijgt hij: er wordt flink gesprongen. Als je naast het springen ook nog kan focussen op de muziek, merk je dat gitarist Callum Irons enorm melodieuze rifjes in zijn gitaarwerk stopt. Dit klinkt zeer verfrissend. Shaded was een goed begin van de avond.

Als tweede act van de avond is het de beurt aan de uit Los Angeles afkomstige In Her Own Words. Met vijf man sterk is het podium goed gevuld in de ondertussen volle Basement. Tijdens een van de eerste nummers ontstaat er al een kleine pit. Het is goed te merken dat de band al een aantal fans in de zaal heeft. De eyecatcher is toch wel bassist Eric Ruelas die de complete show vol energie en met een brede lach op zijn gezicht staat te spelen. Halverwege de set durft hij zelfs een grapje de zaal in te gooien: “How are we doing Amsterdam? Kiddin’, Kiddin’.” De band speelt vervolgens het nummer “Strangers” van het album “Unfamiliar“, dat wordt opgedragen aan het publiek. Vooraan leken de aanwezigen niet meteen onder de indruk van In Her Own Words, maar tegen het einde van de set gaat iedereen mee. Dynamo is klaar voor dé headliner: Stand Atlantic!

De set wordt open gegooid met de track “Bullfrog” en het intro wordt direct door de complete zaal volmondig gezongen. Dit geeft meteen een gevoel van eenheid in de Basement van de Eindhovense zaal. Na de eerste paar tracks, waaronder single “Skinny Dipping“, is het tijd voor wat ouder werk. “It’s time to play a couple of older songs, is that okay? Otherwise we gonna play them as well so.“, laat frontvrouw Bonnie Fraser lacherig weten. Oud of nieuw werk: het maakt vanavond niets uit, de fans gaan volledig los.

De band hoeft sowieso niet te klagen over het energielevel van het publiek, want tijdens de eerste paar nummers is er al een noemenswaardige moshpit ontstaan en zijn de eerste crowdsurfers gepasseerd. Dit blijft de rest van de show ook gewoon doorgaan. De door een fan meegebrachte bellenblaas wordt zeer gewaardeerd door de dame en heren op het podium. De sfeer is zeker geen probleem vanavond.

Halverwege de set neemt Stand Atlantic wat gas terug met de nummers “Toothpick” en “Burn in the Afterthought“. Hiervoor blijven alleen gitarist David Potter en Fraser op het podium. Het geeft een mooi moment van rust. Was het perfect geweest als dit op een semi-akoestische gitaar werd gespeeld in plaats van een elektrische? Zeker weten! Gaan we hier over klagen? Dacht het niet. De Australische band weet vanavond namelijk alles perfect te doseren. De drumbeats van Jonno Panichi zijn strak en worden aangedikt door de baslijnen van bassist Miki Rich. Potter speelt de hele avond alsof hij een menselijke tornado op het podium is. Gooi hier nog goede en heldere zang van Fraser in de mixer en je hebt een perfect recept.

Vier tracks laten een einde komen aan de avond: “Lost My Cool“, “Roses“, “Coffee At Midnight” en “Lavender Bones“. Tijdens “Lost My Cool” vliegen er een aantal BH’s van achter uit de zaal het podium op, terwijl tijdens “Roses” Potter en Fraser juist crowdsurfend de zaal in duiken. Bij de setafsluiter flikt Rich het zelfs om al bassende, liggend op de handen van de eerste rijen van het publiek, het nummer tot een einde te brengen. Het perfecte einde voor een zweterige poppunkshow. Nu is het tijd voor Stand Atlantic om nog een aantal extra tracks te schrijven zodat ze snel kunnen terugkeren met een langere set in wellicht een grotere zaal, want deze band heeft zichzelf meer dan bewezen als headliner!

Deel dit bericht met je vrienden op WhatsApp:

Laat een reactie achter:


Spotify playlist