zaterdag 8 augustus 2020
 

Geschreven door Michelle Huizen.

 

Stand Atlantic klinkt vernieuwend èn vertrouwd op “Pink Elephant”

Met nog maar één album en een paar EP’s op zak heeft de Australische poppunkers van Stand Atlantic zich snel omhoog weten te werken binnen het genre. Fans waren laaiend enthousiast over het eerste album van de band, “Skinny Dipping“. Zal de nieuwe plaat “Pink Elephant” hetzelfde enthousiasme opwekken?

Met de eerste track, “Like That“, knalt Stand Atlantic er direct lekker in. Het gitaarspel is ultracatchy en vol energie. Het geluid doet ergens denken aan poppunk uit de 2000’s en dat horen we graag. Hierna zet de band de energie voort op “Shh!“. De titel is toepasselijk: de vocals sust ‘shh’, waarna de band juist een tandje luider gaat spelen. De stem van frontvrouw Bonnie Fraser is af en toe meer geproduceerd, maar op andere plaatsen juist heerlijk rauw. Dit balans maakt dat deze track lekker wegluistert.

Pink Elephant” is ontzettend verfrissend. Zo combineert de band niet alleen het nieuwe poppunkgeluid met meer oldschool elementen, maar zijn ook de lyrics creatief. Zo gaat “Jurassic Park” over trauma’s en de gevolgen daarvan, maar bespreken ze dit door middel van verwijzingen naar – jawel – dinosauriërs. “Wiped out on the kitchen floor, comets killing dinosaurs. Heavy sunken eyes, seen it all, you’re not fucking wise anymore,” zingt Fraser. Het onderwerp van dit nummer is niet per se uniek, maar door deze vernieuwende benadering wordt je als luisteraar toch verrast.

Het grootste deel van “Pink Elephant” bestaat uit upbeat poppunktracks. Dit is dan ook waar de band het best in is. Zo bevat “Eviligo” ontzettend catchy melodieën en synthpopinvloeden waardoor je niet stil kan zitten en is “DWYW” met de vrolijke toon en gangvocals in de bridge het ultieme roadtripnummer. Daarnaast bewijst de band op “Wavelength” door middel van distorted gitaren en gefrustreerde zang dat ook bozere poppunk geen probleem voor hem is. “Drink to Drown” valt enigszins buiten de boot. Dit is een ballad dat gaat over drinken om je problemen te vergeten. Maar het is niet erg dat het anders is: de pijn in Frasers stem is voelbaar, en het pianospel vult dit perfect aan.

Iets later op deze plaat staat nog een langzaam nummer: “Silk & Satin“. Deze is iets minder geslaagd. De band experimenteert met elektronische geluiden, maar het is lang niet avontuurlijk genoeg om te boeien en vormt uiteindelijk maar een saai geheel. Gelukkig maken de Australiërs dit goed met de laatste twee tunes op het album. “Soap” is een poppunknummer dat misschien niet heel origineel is binnen het genre, maar juist door de herkenbaarheid heerlijk is om naar te luisteren. De track “Hate Me (Sometimes)” sluit de plaat af op een hoge noot. Met een ontzettend energiek en vooral dansbaar refrein zal dit zonder twijfel een fanfavoriet worden.

Pink Elephant” is een sterk en vindingrijk album. Vooral in de snellere songs weet Stand Atlantic zichzelf te bewijzen. De band vindt op een natuurlijke wijze een balans tussen originele ideeën en het vertrouwde poppunkgeluid waar we zo van houden. Deze schijf mag de hele zomer op repeat!

Beoordeling: 8/10
Releasedatum: 7 augustus 2020
Label: Hopeless Records

Deel dit bericht met je vrienden op WhatsApp:

Laat een reactie achter:


Spotify playlist