zondag 11 maart 2018
 

Geschreven door Michelle Huizen.

 

Stone Temple Pilots komt sterk terug met “Stone Temple Pilots”

De Amerikaanse grungeband Stone Temple Pilots heeft een behoorlijke voorgeschiedenis. Voormalige zangers Scott Weiland en Chester Bennington overleden beiden in de laatste drie jaar. Het had niemand verbaasd als hij ermee zou stoppen en zijn in 2010 uitgebrachte studioalbum de laatste zou zijn. Toch maakte Stone Temple Pilots eind 2017 bekend dat nieuwe frontman Jeff Gutt hen zou gaan versterken. Niet veel later kondigde de band het nieuwe, self-titled schijfje “Stone Temple Pilots” aan. Voldoet deze plaat aan de hoge verwachtingen?

De aandacht van de luisteraar wordt in de eerste tien seconden van opener “Middle of Nowhere” meteen gepakt. Een wat vreemd gitaarintro opent namelijk de plaat. Wanneer de band rest van de instrumenten inzet, is het gelukkig meteen gas erop en gaan. Het nummer is ontzettend aanstekelijk, maar behoudt nog steeds een rauw randje. “Middle of Nowhere” wordt zonder twijfel een favoriet tijdens liveshows van Stone Temple Pilots. “Guilty” en “Meadow” gaan op dezelfde toon door. Het laatstgenoemde nummer neemt gas terug in de coupletten en explodeert in het refrein. Het samenspel tussen de bandleden is uitstekend en dat is een understatement.

Stone Temple Pilots varieert moeiteloos tussen ruig en rustig. Hiermee houdt de band de plaat spannend. Zo is “Six Eight” een wat onheilspellend rocknummer met intense drums en scherpe gitaarsolo’s. De plaat kent echter ook nummers die zelfs bijna tegen country aanliggen, zoals “Thought She’d Be Mine“. Dit lied is bijna zes minuten lang, maar weet door veranderingen in ritme en de kenmerkende, rauwe stem van Gutt te blijven boeien. Vervolgens schakelen de mannen moeiteloos over naar “Roll Me Under“, een nummer met een paar van de hardste riffs op de plaat. De bijna agressieve vocals van Gutt maken dit nummer af.

Finest Hour” klinkt qua sfeer ontzettend nostalgisch. Het zou zó een klassieker kunnen zijn die in je kinderjaren met je ouders tijdens autoritten keer op keer luisterde. De meeslepende, maar ontzettend meezingbare melodieën zijn onvergetelijk en doen denken aan de zomer. Subliem! Eigenlijk was dit de perfecte afsluiter geweest. Na dit hoogtepunt klinkt “Good Shoes” namelijk wat teruggehouden: de instrumentatie is vergeleken met de rest van het album wat braafjes. “Reds & Blues” mag de plaat op een rustige manier afsluiten. Akoestische, deinende gitaarakkoorden begeleiden de vocalen van Gutt. Vervolgens eindigt een ontspannen gitaarsolo de track.

Stone Temple Pilots heeft ondanks de toevoeging van een nieuwe frontman zijn typerende grungegeluid behouden. Wát klinkt dit lekker! Ook wisselt de band genoeg af, waardoor de plaat niet verveelt. Enkel op het einde van het album lijkt energie wat af te zwakken, maar dat mag de pret niet drukken. Stone Temple Pilots heeft met “Stone Temple Pilots” namelijk een behoorlijk sterke comeback gemaakt.

Beoordeling: 8,5/10
Releasedatum: 16 maart 2018
PlatenlabelWarner Music Group

Deel dit bericht met je vrienden op WhatsApp:

Laat een reactie achter:


Spotify playlist