vrijdag 22 februari 2019
 

Geschreven door Michelle Huizen.

 

SWMRS slaat plank mis op “Berkeley’s On Fire”

Sinds de release van debuutalbum “Drive North” timmeren de mannen van SWMRS flink aan de weg. Zo opende de punkband gigs van onder andere All Time Low en Blink-182, tekende hij bij platenlabel Fueled by Ramen en speelde hij een heleboel eigen headlineshows. Nu is het tijd voor het vervolgalbum: “Berkeley’s On Fire“.

Titeltrack “Berkeley’s On Fire” is een lekkere manier om de plaat te openen: viezige gitaarriffs ondersteunen de expressieve vocals van frontman Cole Becker. De melodieën zijn herhalend, maar desondanks catchy en prettig om naar te luisteren. Hierna gaat de plaat echter direct een onverwachtse kant uit tijdens het nummer “Too Much Coffee“. Je verwacht bij deze titel misschien een drukke punktrack, maar in de realiteit is het een rustig indiepopnummer. Mede door de luchtige, nasale vocalen van Max Becker heeft dit nummer een compleet andere stijl dan de vorige.

Deze plaat baseert zich op afwisseling tussen pop en punk, al neemt pop behoorlijk de overhand. Dit is jammer, want de ruigere kant van het album klinkt aanzienlijk energieker en volwaardiger dan de bijna suikerzoete poptracks. Zo is “Lose Lose Lose” ontzettend aanstekelijk. De gitaren klinken clean en ontzettend fijn en de gangvocals in het refrein zullen live geheid voor mooie meezingmomenten zorgen.

Tracks als “April In Houston” klinken daarentegen eigenlijk alleen maar vreemd. Rustige gitaren worden gemengd met zowel elektronische als reguliere drums. Tijdens het refrein is in de achtergrond een soort geblaf te horen – enigszins raar. Daarnaast gaat de track nergens naartoe: het kabbelt maar een beetje door en laat de luisteraar met een vraagteken boven zijn hoofd achter. Ook “IKEA Date” is behoorlijk kalm, maar werkt gelukkig wat beter dan de andere rustige tracks. De nasale vocals en rustige gitaartonen worden bij elkaar worden gebracht door rijke synthesizers. Dit alles bij elkaar vormt een fijn geheel.

Hellboy” is het laatste energieke nummer van het album. Iets ingehouden coupletten houden de luisteraar op het randje van zijn stoel, om vervolgens los te barsten in het refrein. Vervolgens brengt “Bad Allergies” maar weinig bijzonders naar de tafel: het rustige ritme en de zeurende melodieën zijn het hele nummer door wat eentonig. “Steve Got Robbed” mag de plaat eindigen en laat de essentie van “Berkeley’s On Fire” horen. De track is namelijk zeker niet saai, maar of het nou heel goed is, is ook maar de vraag. De mix van bijna oldschool hiphop-achtige vocalen en in effecten verdronken zang is een rommeltje, en geen al te goede manier om de plaat af te sluiten.

Experimenteren in muziek is helemaal niet erg, maar SWMRS heeft met “Berkeley’s On Fire” helaas het overzicht en zijn visie voor het album verloren. Er staan zeker een aantal sterke tracks op de plaat, maar het geheel klinkt vooral verwarrend. Gelukkig is de band nog jong en laat de plaat zeker creativiteit horen. Nu is het te hopen dat de band dit beter weet te balanceren op een volgend schijfje.

Beoordeling: 6/10
Releasedatum: 15 februari 2019
Label: Fueled by Ramen

Deel dit bericht met je vrienden op WhatsApp:

Laat een reactie achter:


Spotify playlist