maandag 7 mei 2018
 

Geschreven door Ellemieke Hertgers.

 

TesseracT levert met “Sonder” een fabelachtig meesterwerk

Als je djent zegt, zeg je TesseracT. De Britten zijn dominant in het subgenre dat rond 2010 echt voet aan de grond heeft gekregen. Met de albums “One“, “Altered State” en “Polaris” wist de band veel fans aan zich te binden. Tweeënhalf jaar na de release van “Polaris” ligt het volgende schijfje alweer op stapel: “Sonder“.

De nieuwe plaat opent stijlvol met de single “Luminary“. Het nummer is een achtbaan: van de slopende lage stemming op de gitaren, tot de rustgevende coupletten met de engelachtige stem van Daniel Tompkins. De ijzersterke opener wordt opgevolgd door een nog beter nummer: “King“. Na een paar keer luisteren snap je de pracht van deze kraker. Er gebeurt zoveel moois op “King“: van meeslepende, beukende bas- en gitaarlijnen, tot bedwelmende zanglijnen en kippenvelwaardige bridges. Het lijkt wel een droom.

Opvallend is dat na twee nummers een interlude volgt, terwijl de plaat slechts uit acht nummers bestaat. De track, genaamd “Orbital“, zou overigens niet misstaan in een futuristische, surrealistische film. De interlude loopt naadloos over in het brute “Juno“. De snelheid wordt hier ook wat opgeschroefd. De drumpartijen en akkoorden klinken opgefokter en zijn daarmee een stijlbreuk met het dromerige, meeslepende van hiervoor. De opbouw is wederom magistraal: hoe verder de track vordert, hoe spectaculairder hij wordt. Het leidt tot een episch slot. Heerlijk!

Vervolgens dient de langste track van “Sonder” zich aan: “Beneath My Skin/Mirror Image“. Hij duurt ruim 11 minuten. Deze soort tracks zijn altijd een beetje tweeledig: je kunt er als artiest al je creativiteit in kwijt. Maar tegelijkertijd is het bijzonder lastig om de aandacht van de luisteraar zo lang vast te houden én ervoor te zorgen dat het een geheel blijft. TesseracT balanceert het mooi uit. Halverwege het nummer vloeit hij mooi over in een soort interlude, waarna de track weer opbouwt naar een volgende catharsis. Die gruwelijke ontlading volgt rond de tiende minuut.

De laatste twee tracks zijn “Smile” en “The Arrow“. Eerstgenoemde is veruit de hardste van de hele plaat. Het nummer opent met vernietigende gitaarpartijen, gevolgd door een zenuwachtig couplet. Het is ook de enige track waarop Tompkins echt screamt. Wat een energie! De epische track eindigt in een weerzinwekkend outro, gekenmerkt door technische baslijnen. Het blijkt het intro voor “The Arrow“, de afsluiter van deze fabelachtige plaat. Deze kabbelt namelijk prachtig voort op het outro van het voorgaande nummer. Na anderhalve minuut verandert de track in een rustig outro.

De muziek van TesseracT is allerminst toegankelijk. Het grijpt je misschien ook niet direct, maar na een paar keer luisteren kun je maar één ding concluderen: “Sonder” is een meesterwerk. Elke keer dat je een track opnieuw luistert hoor je iets nieuws en ga je de keuzes die de mannen hebben gemaakt nog beter begrijpen. Als de muziek je eenmaal gegrepen heeft, laat het je ook niet meer los. En je wil het zelf ook niet meer loslaten, want de wereld van “Sonder” is een prachtige, bizarre en duistere droomwereld.

Beoordeling: 9,5/10
Releasedatum: 20 april 2018
Label: Kscope

Deel dit bericht met je vrienden op WhatsApp:

Laat een reactie achter:


Spotify playlist