Geschreven door Ellemieke Hertgers.

The Dear Hunter – Act V: Hymns With the Devil in Confessional

“Act V: Hymns With the Devil in Confessional” is geen vlugge EP of andere muzikale zijstraat. The Dear Hunter brengt twee volwaardige ‘acts’, bij elkaar ruim 150 minuten aan muziek, uit in slechts één jaar. Het verhaal van hoofdrolspeler ‘The Dear Hunter’, die daarna vaak simpelweg ‘The Boy’ wordt genoemd, is bijna af. Dit betekent ook het einde voor de epische rockopera-stijl van in de serie. Wat staat The Boy in deze voorlaatste act te wachten en hoe brengt The Dear Hunter dit ten gehore?

Het album wordt meesterlijk geopend met de prelude “Regress“. Casey Crescenzo’s engelachtige stem, begeleid door strijkinstrumenten, neemt je mee naar het interbellum. Dit is de periode waarin het verhaal van The Boy zich afspeelt. Zo dromerig en vederlicht als de opener was, zo zenuwachtig is de opvolger: “The Moon / Awake“. Het is namelijk hommeles in ‘The City’, waar de hoofdrolspeler inmiddels burgemeester van is geworden. Corruptie ligt op de loer en dat uit zich ook in muzikale nervositeit.

Deze nervositeit wordt omgebogen naar cathartische rockopera in “Cascade“. De spanning neemt niet alleen in het narratief toe, ook muzikaal wordt toegewerkt naar een grootse ontlading. Die volgt pas in het volgende nummer: “The Most Cursed of Hands / Who Am I“. The Boy staat voor morele dilemma’s en wordt geconfronteerd met zijn verleden. Halverwege het nummer is het muzikale hek van de dam. Met distortion op de gitaar en veel opzwepende elementen op de achtergrond voelt het alsof er niks ter wereld is dat je tegenhoudt.

Het album krijgt een adempauze bij “Melpomene“, wanneer onze hoofdrolspeler een oude geliefde tegenkomt. Tijd heeft hen geheeld en dat is te horen. Het nummer klinkt enorm passievol. Dan volgt een plottwist bij “Mr. Usher (On His Way to Town)“. De nieuwe tegenspeler belooft dat er een einde komt aan de corruptie in de stad. De introductie van het nieuwe personage gaat samen met een complete stijlbreuk. De track klinkt namelijk veel frivoler en optimistischer. The Boy weet niet goed wat hij moet doen en is onzeker. De track “Gloria” beschrijft dit innerlijke conflict. Hij hakt uiteindelijk euforisch de knoop door en besluit samen te werken met Mr. Usher.

Dat bleek de verkeerde beslissing, want de bevolking keert zich tegen The Boy, terwijl Mr. Usher ervandoor gaat met het geld. De ondergang van de hoofdrolspeler wordt muzikaal vormgegeven in de laatste vier nummers.  Vooral “The Fire” klinkt melancholisch, onheilspellend en meeslepend. De spanningen lopen hoog op en The Boy voelt zich wanhopig en in de steek gelaten. De track is niet alleen een narratieve cliffhanger, maar ook een muzikaal hoogtepunt. Het verhaal is uit met de plotselinge dood van het hoofdpersonage. Hij is omgebracht door de bevolking. Het verhaal stopt met “A Beginning” en zal in de zesde en laatste act uitgewerkt worden.

Het is niet moeilijk om een grootse Hollywoodproductie voor je te zien als je naar de muziek van The Dear Hunter luistert. Dat maakt de band uniek in het genre. Niet alleen het verhaal vordert elk album, ook de muziek klinkt elk album nét iets volwassener. Toch is dit album niet per se beter dan zijn voorgangers, want iedere act heeft zijn eigen aura als het ware. Je krijgt van act één tot en met vijf 326 minuten lang kippenvel. Het is te hopen dat Crescenzo zich bedenkt en er nog een paar acts aan vastplakt. Zó uniek en goed is deze albumserie.

Beoordeling: 9/10
Releasedatum: 9 september 2016
Label: Rude Records