maandag 19 februari 2018
 

Geschreven door Michelle Huizen.

 

The Menzingers bezorgt Melkweg een vermakelijke avond

Op de frisse avond van zondag 18 februari 2018 heeft Melkweg te Amsterdam een pittige punkrockshow op het programma staan. The Menzingers, met als support PUP en Cayetana, mag het podium van de Oude Zaal betreden. Dit is de laatste show van zijn Europese tour. Weet hij deze waardig af te sluiten?

Het is nog relatief rustig wanneer Cayetana begint met zijn set. De band maakt enigszins rustige, alternatieve rockmuziek. De stem van frontvrouw Augusta Koch is een interessante toevoeging en komt in een livesetting goed tot zijn recht. Alhoewel de band niet altijd even zuiver klinkt, weet de sound de interesse van het publiek wel te trekken. Tracks als “Dirty Laundry” en “Hot Dad Calendar” zorgen ervoor dat de bezoekers uiteindelijk tevreden met zijn hoofd meeknikken. Een prima opener, maar echt opgewarmd is het publiek nog niet.

De Canadese punkband PUP brengt daar verandering in. Vanaf de scheurende gitaarakkoorden van “My Life Is Over and I Couldn’t Be Happier” is het bij het publiek raak. Vrijwel meteen wordt een groot deel van de Oude Zaal omgetoverd tot een moshpit, schreeuwen de fans elke track woord voor woord mee en zijn er constant crowdsurfers in de lucht. Deze intense reactie van de crowd houdt de hele set aan, waardoor je bijna niet zou geloven dat PUP niet het hoofdprogramma is van de avond. De band geeft alles wat hij heeft, zowel tijdens oudere tracks als “Guilt Trip” en nieuwe hits als “Sleep In the Heat“. Wanneer vocalist Stefan Babcock zichzelf het publiek ingooit tijdens het steenharde “Old Wounds“, is het duidelijk dat hij ook de mensen die de band nog niet kennen om zijn vinger kan winden. Na de energieke afsluiter “DVP” weet je het zeker: deze band zou met gemak de Oude Zaal zelf kunnen headlinen. Snel, alsjeblieft?

Na zo een sterke set als die van PUP ligt de lat voor The Menzingers hoog. Gelukkig is het vanaf het moment dat de band “Tellin’ Lies” inzet, duidelijk dat het publiek zich ook tijdens het hoofdprogramma prima gaat vermaken. Alles wordt meegezongen en er wordt net zoveel gemosht en gecrowdsurfd als tijdens PUP. Ook de nummers “Good Things” en “House On Fire” worden net zo goed ontvangen. Een topmanier om de set mee te beginnen!

Het is geweldig om te zien hoeveel lol de band heeft tijdens het optreden. Alle bandleden staan met een brede grijns en overduidelijk plezier op het podium, zelfs op deze laatste avond van de tour. Dat The Menzingers al ruim tien jaar veel tourt is overduidelijk, want het samenspel is ongekend en de band is goed op elkaar ingespeeld. De wat nasale vocals in tracks als “Thick As Thieves” en “Bad Catholics” klinken echter niet altijd al te goed, maar dat mag vergeven worden: zo een avond als deze gaat puur om hoe leuk het is. En dat is deze show zeker, van begin tot eind!

De hoogtepunten vind je vooral op momenten waarop de band interactie aangaat met het publiek, bijvoorbeeld door hen bekende teksten als “I’m just freaking out, yeah, I’ll be fine” en “I don’t wanna be an asshole anymore!” te laten zingen. Er is een kleine pauze na het bombastische “Lookers“, maar The Menzingers komt daarna nog terug met een toegift van drie nummers. Eén hiervan is “After the Party“, waarop de fans enthousiast meespringen. Vervolgens spelen ze een cover van “Roots Radical” van Rancid: een aparte keuze, maar desondanks een succes, want het publiek is duidelijk aan het genieten. De laatste track van de set, “In Remission“, zorgt ervoor dat er nog één keer een feestje losbreekt. Een geslaagde avond voor menig punkfan!

Deel dit bericht met je vrienden op WhatsApp:

Laat een reactie achter:


Spotify playlist