zondag 25 april 2021
 

Geschreven door Sanne Raatjes.

 

The Offspring heeft midlifecrisis op “Let the Bad Times Roll”

The Offspring brengt na bijna tien jaar opnieuw een studio-album uit. Met hits als “Self Esteem” en “The Kids Aren’t Alright” zijn de Amerikanen te vinden in de playlist van menig garagepunk-liefhebber. Hoewel de glorietijd al een tijdje achter hun ligt en de vorige albums ook niet je van het waren, is het maar de vraag welke kant “Let the Bad Times Roll” op gaat. Want zeg nou eerlijk, zijn de mannen inmiddels niet een beetje klaar met de coole skatepunker uit te hangen?

Met volle overtuiging opent het schijfje met “This Is Not Utopia”. Het heeft een lekker tempo, hoog meezing gehalte en zal voor een goede sfeer zorgen op festivals. Een prima start dat gelijk voor hoop zorgt voor een goed album. “Coming For You” is net zo’n typisch pakkend The Offspring nummer. Wel een beetje jammer, of lui om dat nummer er op te zetten: het liedje komt namelijk al uit 2015.

Titeltrack “Let The Bad Times Roll” is een prima nummer, maar wakkert niks aan. Het voelt zelfs een beetje teleurstellend na zo’n goede openingstrack. Het is te simpel, te makkelijk. Mede door de continu herhalende tekst: “Oh, baby, let the bad times roll oh, oh, oh”. Opeens houdt de track na een korte vervaging ermee op en rol je door in “Behind Your Walls”. Gelukkig klinkt de band hier wel al een stuk beter. Het heeft iets meer het oude geluid en de samenwerking tussen de zanger en de achtergrondvocalen zorgen ervoor dat het lekker weg te luisteren is. Met wisselingen tussen rustige en ruige stukken waan je je weer even in de goede oude tijd van de jaren negentig.

“Met wisselingen tussen rustige en tempo stukken waan je je weer even in de goede oude tijd van de jaren negentig.”

“Army Of One” klinkt best bekend in de oren. Wellicht omdat het iets weg heeft van het nummer “Coming For You”. Het is energiek, heeft een typische surfriff en zorgt voor een goed humeur. Het volgende nummer, “Breaking These Bones“, daarentegen verveeld al na een paar secondes. Het klinkt allemaal hetzelfde, geen grote verrassingen en je begint jezelf af te vragen of The Offspring niet een keer met pensioen moet. Dit gevoel wordt bevestigd met “We Don’t Have Sex Anymore”. Het enige positive aan het nummer is dat het een swingdeuntje heeft en daar houdt het ook bij op.

Op de tweede helft van het album begint het typische The Offspring geluid terug te komen. “The Opioid Diaries” voelt als de volwassenen versie van “The Kids Aren’t Alright”, wat dikke prima is. Alsof de band het beste voor het laatste heeft bewaard: “Hassan Chop” blaast door je speakers. Wat een beuker van een track is dit! De energie die er vanaf komt, de snelle riffs en de voelbare agressie zorgen er voor dat je tenminste met één nummer op het album meezingt. Of eigenlijk: meeschreeuwt. Vierentwintig jaar naar dato besluit The Offspring om “Gone Away” op een akoestische manier uit te brengen. Het origineel schreeuwt natuurlijk dat dit de hymne van de muziek uit die tijd is. De langzame versie voelt alles behalve zo. Het is goed uitgevoerd maar had niet perse gehoeven. Jammer dat dit de afsluiter is.

“Let the Bad Times Roll” is letterlijk 50/50 qua toppers en nummers die je beter kan skippen. De uitblinkers brengen waarschijnlijk wel de zaal in beweging tijdens optredens, maar zijn lang nabij niet van het zelfde kaliber als twintig jaar terug. Of dit en het nieuwe geluid erg is, is aan ieder zijn eigen keus.

Beoordeling: 5/10
Releasedatum: 16 april 2021
Label: Concord Records
.

Laat een reactie achter:

Spotify playlist