woensdag 7 november 2018
 

Geschreven door Tijs Blom.

 

The Prodigy komt met klassieke sound op “No Tourists”

The Prodigy staat al sinds zijn oprichting in de jaren ‘90 bekend om harde elektronische beats en energieke liveoptredens. Zowel live als op cd weet de band wereldwijd miljoenen mensen van zijn kwaliteiten te overtuigen. Minder overtuigend was de laatste plaat “The Day Is My Enemy” uit 2015, een plaat die niet door iedereen positief ontvangen werd. In 2018 proberen de heren het nogmaals, nu met het nieuwste album “No Tourists”. Zal dit album tot een positiever ontvangst leiden?

Opener “Need Some1” trapt de plaat af met een gejaagd intro. Wanneer de zware drums de drop inluiden blijkt echter dat deze track het tempo er nog niet in heeft zitten. De drums tijdens de coupletten zijn namelijk veel trager dan het intro zelf. Het is bijna alsof je verwacht dat de track twee keer zo snel zou zijn. Het is aan opvolger “Light Up the Sky” om dit tempo wel te laten horen. Het nummer opent met vervormde vocalen zoals we die van The Prodigy gewend zijn. Vervolgens dropt de track er keihard in en laat de band horen dat ze waarschijnlijk de hele plaat geen gas meer terug zullen nemen. Opvolgers “We Live Forever” en de titeltrack “No Tourists” laten dit ook merken. Dit zijn de oldschool The Prodigy-tracks die je wil horen.

Halverwege de plaat volgt de track “Fight Fire with Fire”. Deze bevat een feature van het Amerikaanse duo Ho99o9. De duistere sound waar dit duo om bekend staat heeft het nummer duidelijk beïnvloed. De sterke track is een goede toevoeging aan het album. Het zevende nummer, “Champions of London” is misschien wel de sterkste track van het album. Zware synths en een snelle drumroffel zetten de track in, en een snelle beat begint vervolgens te spelen. De track neigt, mede dankzij de vocalen van zanger en medeoprichter Keith Flint, naar het drum ‘n bassgenre.

Ook nummers “Boom Boom Tap” en “Resonate” laten het typische The Prodigy geluid horen. Veel van de gebruikte synthesizers klinken precies als het geluid dat je op de bekende klassiekers van de band hoort.  In “Boom Boom Tap” hoor je een synth die, net als een van de gebruikte drums, invloeden heeft van trapmuziek. De plaat wordt afgesloten met het nummer “Give Me a Signal” dat de tweede feature van het album bevat. Deze feature is van de Engelse zanger Barns Courtney. De track is een prima afsluiter van de plaat.

Na een plaat die voor velen misschien wat tegenviel komt The Prodigy keihard terug met “No Tourists”. Het album brengt je terug in de sferen van klassiekers als “Smack My Bitch Up” of “Take Me To the Hospital”. Niet één van de tracks valt tegen, en vrijwel nergens op het album lijkt er een tekort te zijn aan energie. Dit moet een geweldig feest worden voor de mensen die de band de komende tijd live zullen zien.

Beoordeling: 8,5/10
Releasedatum: 2 november 2018
Label: Take Me to the Hospital

Deel dit bericht met je vrienden op WhatsApp:

Laat een reactie achter:


Spotify playlist