vrijdag 4 augustus 2017
 

Geschreven door Fabian Rozendaal.

 

Thy Art Is Murder – Dear Desolation

De toekomst van Thy Art Is Murder was onduidelijk nadat CJ McMahon in 2015 zijn vertrek aankondigde. Bij shows werd hij vervangen, maar de vraag was of er ooit nog nieuwe muziek zou komen. Begin dit jaar keerde McMahon onverwachts terug en werd de track “No Absolution” uitgebracht. Binnen een jaar wordt nu “Dear Desolation” gepresenteerd, waar het eerder genoemde nummer overigens niet op staat.

De plaat opent met de twee singles “Slaves Beyond Death” en “The Son Of Misery“. Beide nummers zijn ook eerder uitgebracht, maar staan in tegenstelling tot “No Absolution” dus wel op het album. Hierdoor kent het album een fijne binnenkomer. Tevens zijn de twee tracks rechttoe rechtaan, snel en keihard rammen. Vervolgens is “Puppet Master” met een snelle, gemene riff een typische Thy Art Is Murder-track. Een smerige breakdown richting het einde van het nummer mag natuurlijk niet ontbreken.

Hierna volgt de epische titeltrack “Dear Desolation“. Met een duistere melodie in het refrein, die perfect ondersteund wordt door het gebrul van CJ McMahon, is dit een erg pakkende track. Het duistere thema van de plaat wordt voortgezet in “Death Dealer“. De zanger schreeuwt “Kill in the name of your tirant“. Na dit album kan er in ieder geval geen lachje van af, maar men kan er vrij zeker van zijn dat dat ook niet de bedoeling van “Dear Desolation” geweest is.

De Australiërs blijven de snoeiharde deathcore-tracks aaneenrijgen. Nummers als “Man Is the Enemy” en “The Skin Of the Serpent” zullen het publiek bij shows ongetwijfeld in beweging krijgen met hun meedogenloze breakdowns. Er is sowieso geen tekort aan breakdowns, zoals je kunt verwachten van de band. In de eindfase van “Dear Desolation” horen we eerst “Into Chaos We Climb“, een track die erg veel weg heeft van “Absolute Genocide” van de voorgaande schijf “Holy War“. Tot slot horen we dan “The Final Curtain“, een meeslepende song die niet alleen qua titel een goede afsluiter is. In een enerverend slot wat onverwachts rustig opent, horen we onheilspellende melodieën die de band de perfecte mogelijkheid geven om nog een keer te knallen.

Dear Desolation” kent geen variatie: er wordt niet gerelativeerd en geen gas terug genomen. Zo werkt Thy Art Is Murder niet. De mannen uit Sydney zeggen waar het op staat en dat gaat prima op deze manier. In een jaar waar Oceano een spijkerharde plaat uitbrengt en Suicide Silence experimenteert, mag een nieuw album van de Australische deathcore-grootheden niet ontbreken. Thy Art Is Murder houdt de reputatie hoog een zet hier een plaat neer die staat als een huis.

Beoordeling: 8,5/10
Releasedatum: 18 augustus 2017
Label: Nuclear Blast Records

Laat een reactie achter:

Zoeken…
Nieuwste alternatives