vrijdag 3 maart 2017
 

Geschreven door Ellemieke Hertgers.

 

Tokio Hotel – Dream Machine

Tokio Hotel werd in één klap wereldberoemd met de release van debuutalbum “Schrei” in 2005. In de jaren die volgden verruilde de band zijn rock-geluid en bijbehorende looks voor elektronische invloeden en extravagante outfits. De band brak dus door in de alternatieve scene met hits als “Monsoon” en “Schrei“. Genoeg redenen dus om te kijken hoe “Dream Machine“, de laatste installatie van de Duitsers, klinkt. 

De nieuwste plaat wordt geopend door “Something New“. De track heeft een aanloop van ruim een minuut voordat de stem van Bill Kaulitz de stilte verbreekt. Rustig bouwt hij de track op en steeds meer instrumenten vullen de achtergrond op naarmate de song vordert. Rond vier minuten bereikt “Something New” zijn hoogtepunt, waar Kaulitz’s stem vervormd en ondersteund wordt door een uitnodigende beat. De track erna, “Boy Don’t Cry“, weet meteen je aandacht te grijpen en deze ook vast te houden door het lekkere tempo. De eerste twee songs vormen een mooi intro waarna je meteen goed in “Dream Machine” zit.

Het spits is afgebeten. De plaat vervolgt met nummers die flink beïnvloed zijn door dance, zoals “What If“. Het is niet ondenkbaar dat dit soort nummers ook bij Nederlandse radiostations grijs worden gedraaid. De elektronica wordt halverwege de plaat weer even teruggeschroefd bij de ballad “Elysa“. De mooie rustige deuntjes op de piano passen uitstekend bij Kaulitz’s manier van zingen. De piano vloeit later alsnog naadloos over in synthesizers, maar het ballad-gevoel blijft hangen. Rond drie minuten bouwt de track op naar zijn hoogtepunt, die een minuut later wordt bereikt wanneer Kaulitz op het randje staat van zijn stem verheffen. Kippenvel!

Voor de fans die hopen op de terugkeer van alternatieve rock-geluid is er slecht nieuws. Ook op de tweede helft van het album domineert elektronisch geluid, zoals op titeltrack “Dream Machine” en “Cotton Candy Sky“. De achtste track van de plaat, “Better“, zorgt bovendien voor een déjàvu gevoel. Het refrein, waarin de zanger “Better, better, better” zingt doet denken aan het refrein van “Stormy Weather“, waar hij het soortgelijke doet met het woord “weather“. De track is typisch zo een track die de rest van de dag in je hoofd blijft hangen. Na “Better” begint Tokio Hotel met afbouwen. Afsluiter “Stop, Babe” opent met een frivool deuntje op de gitaar, iets wat we nog niet echt gehoord hebben tot dusver. De track verandert steeds meer in een uitleiding en na bijna vier minuten is het album dan ook echt af.

Tokio Hotel heeft op “Dream Machine” definitief zijn alternatieve rock roots achter zich gelaten. De tien tracks tellende plaat kenmerkt zich door ijzersterke zanglijnen van Bill Kaulitz, goed opgebouwde nummers maar vooral ook elektropop en dance. Het album weet je aandacht goed vast te houden door de nauwkeurige spanningsboog over de tracks heen. Kort samengevat: “Dream Machine” gaat Tokio Hotel opnieuw op de kaart zetten, al is het bij een andere doelgroep dan waar hij oorspronkelijk bij doorbrak twaalf jaar geleden.

Beoordeling: 8,5/10
Releasedatum: 3 maart 2017
Label: Starwatch Music

Deel dit bericht met je vrienden op WhatsApp:

Laat een reactie achter:


Spotify playlist