dinsdag 7 augustus 2018
 

Geschreven door Michelle Huizen.

 

Trophy Eyes stoomt zich klaar voor groter succes op “The American Dream”

De Australiërs van Trophy Eyes stonden anno 2015 nog als het voorprogramma van poppunkband As It Is in het kleine plaatsje Venray. Met het uitbrengen van het succesvolle album “Chemical Miracle” klommen de mannen snel in populariteit. Twee jaar later brengt Trophy Eyes opnieuw een plaat uit: “The American Dream“.

Autumn” begint de plaat op een verrassend upbeat noot. Vrolijke elektrische gitaren nemen de overhand in het couplet. Eenmaal aangekomen bij het refrein, explodeert het nummer in meer dan dat: een bemoedigende anthem die iedere poppunkfan zal waarderen. Ook de volgende track, “Something Bigger Than This“, heeft door de gangvocals in het intro een sterk meezinggehalte. “Friday Forever” is bijna een puur popnummer, met veel clean vocals en ietwat cliché lyrics over feesten op vrijdagavond. Het is meteen duidelijk dat Trophy Eyes een stuk catchier is geworden.

Toch betekent dit niet dat de band niet experimenteert. Helaas pakt dit niet altijd goed uit, met als meest prominente voorbeeld “More Like You“. De gehele track klinkt zoals we van Trophy Eyes gewend zijn: rauw, melodisch maar wel opgewekt. Maar wanneer je bij het refrein aankomt, keert dit volledig om. De lage, jungle-achtige tonen zouden zo binnen een Tarzan-soundtrack passen. Creatief is het zeker, maar het valt nogal uit de toon bij de rest van het album. Andere experimenten zijn echter juist de kers op de taart. “A Cotton Candy Sky” en “A Choir Of Crickets” zijn beide intieme, akoestische tracks. Ze zijn minder dan twee minuten lang, waardoor ze als interludes dienen. Door de gevoelige zang en het gebruik van strijkinstrumenten, zijn dit de nummers die het hart het meeste raken.

You Can Count On Me” was de eerste single van deze plaat en is een poppunktrack van formaat. Opnieuw komen de gangvocals terug, wat goed werkt met de intensere vocalen en instrumentatie van de rest van het nummer. “Broken” gaat over het stigma rondom mentale gezondheid en kent een geniale melodie in het refrein. Zelfs een rustiger nummer als dit zorgt voor kippenvel. De achtergrondzang in “Lavender Bay” klinkt niet echt op zijn plaats. Dit maakt de band gelukkig al snel goed met wéér een geweldig, vol klinkend refrein dat niet misplaatst zou klinken in enorme zalen.

Miming In the Choir” begint zachtjes, maar explodeert al snel in een nummer waar frontman John Floreani duidelijk laat horen dat agressieve vocals nog steeds geen probleem zijn voor hem. Deze zijn minder terug te vinden op deze plaat, maar zijn op de juiste momenten toch strategisch gebruikt. De laatste track, “I Can Feel It Calling“, heeft iets voor elke Trophy Eyes-fan. Eerlijke teksten en rustige coupletten, maar ook snelle drums, melodieuze gitaren en ruige vocalen.

Trophy Eyes heeft een risico genomen en heeft zijn stijl met deze plaat behoorlijk omgegooid. Door al het experimenteren is de plaat wat rommelig en lang niet perfect, maar dit betekent niet dat de band niet goed heeft gepresteerd. “The American Dream” klinkt een stuk volwassener dan zijn voorgangers en beweegt zich toe naar een geluid dat zomaar door de massa’s opgepakt zou kunnen worden. Misschien zal niet iedere fan deze verandering waarderen, maar het is niet te ontkennen dat de plaat behoorlijk divers en creatief is.

Beoordeling: 7,5/10
Releasedatum: 3 augustus 2018
Platenlabel: Hopeless Records

Deel dit bericht met je vrienden op WhatsApp:

Laat een reactie achter:


Spotify playlist