zondag 5 september 2021
 

Geschreven door Joey Reijenga.

 

Turnstile vernietigt weer genrebarrières op “GLOW ON”

Turnstile kwam in 2013 met de sloopkogel “Step to Rhythm“, vervolgens hield de band dit momentum vast met “Nonstop Feeling” in 2016. Deze platen hebben een overvloed aan eigenheid. In 2018 kwam de groep ook nog eens met de onweerstaanbaar lekkere plaat “Time & Space“. Wat zal Turnstile ons laten horen op “GLOW ON“?

De band uit Baltimore valt nog altijd op met zijn eigenwijze houding en vette liveshows. Van oorsprong een echte hardcoreband. Toch slaat Turnstile al sinds dag één zijn eigen weg in door te innoveren en echt te maken wat hij zelf wil. Deze gasten laten nooit een label op zich leggen. Op de singles kan je horen dat Turnstile tijdens de “GLOW ON” periode deze instelling heeft behouden. De tracks maken snel duidelijk dat deze plaat iets zweveriger en daarbij ook experimenteler is. Dit gaat tot zover niet ten koste van de hardcore drijfveer, de passie, het zelfvertrouwen en de weliswaar brutale houding die normaal door de aderen van zijn muziek vloeit.

GLOW ON” opent met “MYSTERY” en dit nummer komt binnen met een zak gevuld aan nostalgie. Het pakt de juist hoeveelheid elementen van “Time & Space“, maar is toch zodanig anders dat het echt thuis hoort op dit album. Het basgeluid is vuig en ratelt lekker door de golf van gitaren. Dit kenmerk hoor je ook terug op “HOLIDAY“. Het refrein op deze track zorgt ervoor dat je smacht naar een moshpit. Het basspel van Lyons heeft in deze nummers die herkenbare Turnstile-sound. Misschien dat je toch stiekem nog even “I Don’t Wanna Be Blind” wilt aanzetten voordat je verder gaat en geen een fan die je dat kwalijk zal nemen.

BLACKOUT” is een perfect vervolg op “MYSTERY“. Net zo hard en het houdt het momentum goed vast. Hoewel de initiële drop na het intro niet extreem zwaar binnenkomt, trapt het refrein flink je deur in. Het nummer is rijk aan dynamiek. Af en toe blijft er alleen percussie en bas over en voor je het weet word je verleid door het heerlijke gitaarwerk. De drop en de daaropvolgende breakdown storten op je neer voordat je het door hebt. Nummers als “HOLIDAY“, “MYSTERY” en “BLACKOUT” hebben een nostalgisch sloopkracht gemixt met een groovy sfeer. Dit doet snel denken aan “Keep It Moving” of “Bleach Temple“.

De meeste nummers zijn niet hard of slopend zoals fans gewend zijn van Turnstile, nochtans doet dat niks af van het geheel. Het album is wat minder in je gezicht gemixt dan eerdere albums. Op nummers als “DON’T PLAY” en “FLY AGAIN” merk je dit vooral. Hoewel de gitaarpartijen grof zijn en de baspartijen samen met de drums enorm knallen, is er toch nog ruimte voor ongebruikelijke elementen. Een onverwachte toevoeging van toetsen verweeft zich feilloos in het geheel en gelukkig doet het het nummer goed. Het is een aangename verrassing hoe onder andere latin invloeden in sommige nummers is verweven.

De leden hebben het voor elkaar gekregen om “GLOW ON” te voorzien van een breed palette. De atypische elementen die zijn verweven door het album voelen nooit te ver af van de essentie van Turnstile. “UNDERWATER BOI” is een spacey postpunk-achtig nummer. Het geluid van de gitaar, drums en bas zijn zo uit “Nonstop Feeling” geplukt, toch mis je de daarbijbehorende ernst en doortastendheid. “ALIEN LOVE CALL” is een super groovy nummer met een liefdevolle sfeer. De vocalen en de gitaarpartij slaan als een roze mist om je heen en slokt je helemaal op.

Turnstile heeft het weer eens voor elkaar. Een brute fusering van meerdere genres en toch de essentie van de band behouden is het standaard geworden. Vocalist Yates is zoals je ondertussen niet anders gewend bent een enorm inspirerende golf aan energie. Af en toe mis je toch de hint aan boosheid of druk waar de meeste fans zoveel van houden.

WILD WRLD“, “DANCE-OFF” en “NEW HEART DESIGN” zijn een dansbare eigenaardige versie van hardcorepunk muziek. “NEW HEART DESIGN” valt in dit trio voornamelijk op door de funk elementen in het couplet. Het gitaarwerk van Brady Ebert en Pat McRory is weer een solide stukje muziek. Het is funky en vervolgens weer snoeihard. Ze laten wel steken vallen bij de andere twee liedjes. Het komt niet echt binnen en deze nummers zullen dus snel in de vergetelheid raken. Ook “LONELY DEZIRES” ontschiet je vrijwel gelijk nadat het album is afgelopen, en dat is misschien toch wel de zwakte van een deel van het album. Sommige songs gaan net niet ver genoeg over de streep om je echt wild te maken. De singles doen dit beter en het is dus voornamelijk de nummers ertussen die achterblijven.

GLOW ON” kan niet tippen aan “Nonstop Feeling” of “Time & Space” maar het is bij lange na niet een fout. Het is weliswaar jammer dat het af en toe net een beetje ingetogen voelt. De zweverige elementen zijn tof. Toch gaat dit ten koste van dat strijdlustige gevoel van broederschap dat Turnstile‘s eerdere albums hebben. De plaat staat meer dan prima op zichzelf. De veranderingen en ontwikkeling van het geluid van de groep doen niks af van hun identiteit. Dat gaat alleen niet bij iedereen in de smaak vallen, maar het is zeker waard om te checken. De singles op dit album zijn sowieso onwijs dikke tracks en of je het album nou leuk vind of niet, het is absoluut een Turnstile plaat.

Beoordeling: 8/10
Releasedatum: 27 augustus 2021
Label: ROADRUNNER RECORDS

Laat een reactie achter:

Spotify playlist