Geschreven door Sven Rietkerk.

Wolfheart – Tyhjyys

Wanneer je een sprookje leest, hoor je soms de muziek die daarbij hoort. Dat kan eventueel ook bij het eerste nummer van de nieuwe plaat van Wolfheart. De band maakt muziek die valt in een minder bekend segment van metal, namelijk de winter metal. Het is bijna vanzelfsprekend dat een metalband als deze uit Finland komt. Met “Tyhjyys” brengt de band zijn derde album uit.

Het is even wennen aan deze vorm van metal. Er komen allerlei bekende trucs in voor die we kennen uit andere vormen van metal. Iets wat door het hele album opvalt is het symfonische aspect van de muziek. De bijna zweverige gitaarpartijen die je doen denken aan een sprookje. Wel een ontzettend duister sprookje. Wanneer de vocals erbij komen lijkt de muziek van Wolfheart meer op doommetal dan zweverige eftelingmetal. Openingsnummer “Shores of the Lake Simple” zet luisteraars op een dwaalspoor. Ruim drie minuten lang spelen gitaristen Tuomas Saukkonen en Mika Lammassaari een geweldig mooi stuk muziek. Iets dat wordt ondersteund door lage tonen van een bas en piano. Halverwege dit nummer geeft de band een beetje weg dat hier meer aan de hand is. Nog steeds een heerlijke gitaarpartij, maar de dubbele kick van de drums zorgen ervoor dat je meer op je hoede bent en weet dat er meer gaat komen.

En meer komt er. Vanaf “Boneyard” gaan alle registers open. Er blijft niets meer over dan de bijna lieve introductie van het album. “Boneyard” laat zien waar de band toe in staat is. Riffs en drums die sneller zijn dan het licht en vocals waardoor de gemiddelde grizzlybeer huilend wegrent vormen de basis van “Tyhjyys”. Het lijkt erop alsof we de rest van het album alleen maar rammende muziek voorgeschoteld zullen krijgen.

Gelukkig valt dat mee. Met “World On Fire” laat de band zien dat hij ook goed is in rust inbouwen. Rust komt hier wel in de vorm van een goed uitgedacht intro. Hier en daar laat de band een welgetimede pauze vallen waardoor dit nummer kalmer overkomt dan zijn voorganger. Tot de onvermijdelijke vocals erin komen. De kick van de drum lijkt weer door drie man tegelijk te worden bespeeld en de gitaarpartijen zijn ongekend snel. Tussen de coupletten en refreinen door krijg je vleugjes van het sprookje te horen, om vervolgens weer omver te worden geduwd door de keiharde coupletten.

Die stukjes van een sprookje lijken bijna spranken van hoop. Hoop die met “The Flood” wordt ingelost. Hier lijkt het album terug te keren naar de sprookjeswereld van “Shores of the Lake Simple”. Een akoestische gitaar die de leiding neemt en die geleidelijk overgaat naar de geluiden die we uit de andere nummers kennen. Het lijkt erop dat het album vanaf nu niets meer met sprookjes te maken wil hebben. Afsluiter en titeltrack “Tyhjyys” begint nog rustig, maar bouwt op naar een harde climax. Waar vocalist Saukkonen nog een keer alle registers open haalt om zo het album een rauw einde te geven.

Wie hoopt op sprookjes, moet “Tyhjyys” links laten liggen. Op het eerste nummer na is het album van Wolfheart vrijwel alleen maar bikkelharde muziek. Dat geeft dit genre een interessante twist. Al mag de vraag worden gesteld of de band doorheeft hoe sterk hij is als hij een heel album met alleen maar duistere sprookjesmuziek zou maken.

Beoordeling: 7,5/10
Releasedatum: 3 maart 2017
Label: Spinefarm Records