woensdag 27 april 2016
 

Geschreven door Ellemieke Hertgers.

 

Wolfmother in Paradiso

Na bijna vier jaar is Wolfmother weer op Nederlandse bodem. Het trio treft Amsterdam aan in een feestelijke stemming. Het is dan ook Koningsnacht. Dat is niet de enige reden voor veel mensen om naar Amsterdam te komen, want de show in Paradiso was binnen no-time uitverkocht. Maak je klaar voor een rit terug in de tijd, waar ongetemd haar, ongepolijste scheurijzers en dubieuze kledingkeuzes de normaalste zaak van de wereld zijn. 

Opener Electric Citizen heeft de taak om de zaal op te warmen. Op het moment dat de band aantreedt is de zaal nog magertjes gevuld. De band maakt, muzikaal gezien, deuntjes die vergelijkbaar zijn met die van de hoofdact. Het wil alleen niet lekker uit de verf komen. De band speelt prima, maar vooral de frontvrouw weet het publiek niet te bekoren. Haar stem klinkt nogal monotoon en heeft weinig bereik. Bovendien lijkt ieder pasje dat ze zet geënsceneerd, er zit weinig spontaans aan. Natuurlijk mag de uitgemolken opmerking over Amsterdam en wiet niet ontbreken, waar het Nederlandse publiek al lang niet meer van onder de indruk is. Laat Wolfmother maar komen.

Het verschil in sfeer is als dag en nacht wanneer Wolfmother aantreedt. De band opent met “Victorious“, van zijn nieuwe, gelijknamige album. Vanaf de eerste klanken is al duidelijk dat dit een onvergetelijke avond wordt. Frontman Andrew Stockdale staat, ondanks zijn zichtbaar verzwikte enkel, werelds te spelen. Zijn lekkere zeurderige stem galmt door Paradiso en iedere noot wordt moeiteloos gehaald. “Woman” wordt oorverdovend hard meegezongen en de zaal is constant in beweging. Springen, meeklappen, moshpits en crowdsurfers: het publiek is in alle staten en de band lijkt oprecht onder de indruk van dat enthousiasme.

Dat enthousiasme is overigens ook bij bassist en toetsenist Ian Peres in overdaad aanwezig. Met drumstokken over de snaren van de bas strijken, in extase rammen op het toetsenbord: Peres laat zich heerlijk meeslepen door de muziek. Het dissonante gepiel en de vuige baslijnen zijn misschien wel net zo belangrijk als de gitaarpartijen van Stockdale. Ondanks dat de band slechts bestaat uit drie leden, staan de mannen gewoon keihard te rocken. Je kunt het niet helpen dat je gewoon met enorm veel bewondering naar deze drie geweldenaren staat te kijken.

Alles komt voorbij vanavond. De hits “Dimension“, “California Queen” en “New Moon Rising” ontbreken uiteraard ook niet. Toch zijn ook de nieuwe nummers bijzonder welkom. Tracks als “Gypsy Caravan” en “The Love That You Give” worden trouw meegezongen. Het zorgt bij het publiek, alsook bij de band, voor een glimlach van oor tot oor. Onder een trillend Paradiso serveert de band nog een toegift. Na “The Joker and the Thief” komt er een einde aan deze trip terug in de tijd. Alles klopte deze avond: het geluid, de akoestiek, de band die in absolute bloedvorm was en een laaiend enthousiast publiek. Wat Wolfmother heeft laten zien is van een andere dimensie.

Beluister hieronder de live versie van “Woman“.

Deel dit bericht met je vrienden op WhatsApp:

Laat een reactie achter:


Spotify playlist