donderdag 7 januari 2021
 

Geschreven door Maurits Neelis.

 

Wraithborn vervolgt epische saga op “Apokalypsis”

In 2019 kwam de blackmetal-band Wraithborn met zijn eerste album “The Testament of the Infernal”. Het sleurde ons mee in het verhaal van Bastien, die een verbond aangaat met een duivels personage, Xelvellol. Op het tweede album, “Apokalypsis”, wordt dit verhaal vervolgd. Zal de nieuwe plaat net zo meeslepend zijn als de debuutplaat van de band?

Het album opent met de atmosferische, sinistere track “A Nightmare Over Milan”. Deze stad vormt het toneel voor het tweede nummer, “Dante”. Het eerste wat opvalt is dat we van hoofdpersonage zijn veranderd. Niet langer gaat het over Bastien, maar horen we over het alcoholprobleem van Dante. Maar hij lijkt goede reden te hebben om zich lam te zuipen: zowel in de tekst als in de muziek horen we een afgrijselijk schouwspel zich afspelen. Wraithborn weet zijn instrumenten goed te gebruiken om sfeer te creëren, en je zo extra mee te slepen in het verhaal.

Die sfeer komt nog beter naar voren in “The Pyre of Ages”, een meer symfonisch nummer. Waar “Dante” de setting bracht, komt de hoofdpersoon in deze track in actie met een paniekerig gevoel dat ook de luisteraar bekruipt. Halverwege komt de track tot een abrupte pauze, waarin gastmuzikante Misstiq een rustig stuk op de piano speelt. Hoewel het zeker niet verkeerd klinkt, past het niet helemaal bij de rest van het nummer. Wanneer de band weer terugkomt en het verhaal zich hervat is dat dan ook zeer welkom.

Halverwege het album verrast Wraithborn ons door van hoofdpersoon te veranderen. Dat is jammer, want het verhaal van Dante voelt nog niet afgerond. In plaats daarvan horen we nu over Xelvellol, die ook op het eerste album verscheen. Wel is het nummer waar deze switch gemaakt wordt, “Nightbringer”, muzikaal een van de hoogtepunten van het schijfje. Het is divers en heeft interessante gitaarriffs. Ook gebruikt de band een klokkenspel om de duistere sfeer te versterken.

Op “The Ash Omen” slaat de band een andere weg in. Het halve nummer wordt gevuld met gesproken woord, waarin twee personages een gesprek houden. Dit is niet de meest interessante manier van het vertellen van een verhaal, maar gelukkig is de track muzikaal interessant en afwisselend. Toch kun je het gevoel niet schudden dat het fijner zou zijn om naar te luisteren als de dialoog weggelaten zou zijn. Aan het eind van de track zit nog een heerlijke gitaarsolo waardoor je toch nog even mag genieten van het instrumentale gedeelte, zonder het gesproken woord.

Helaas word het probleem alleen maar erger. De twee laatste nummers, “Svartravn” en “Unto the Shadow of Olympus”, zijn grotendeels gedreven door gesproken dialoog. Echter zijn deze nummers ook muzikaal niet interessant. “Svartravn” is zeer minimalistisch met een telkens herhalend drumritme, en “Unto the Shadow of Olympus” heeft een erg lang stuk met alleen dialoog en onopvallende piano. Dat stelt teleur. Op eerdere nummers heeft Wraithborn al bewezen dat hij goed is met verhaal en sfeer. Het is dan ook jammer dat hij dat niet de hele plaat volhoudt.

“Apokalypsis” heeft zeer pakkende delen, maar af en toe gaat Wraithborn ook flink de mist in. Toch kán de band wel goed werk leveren, en dat maakt nieuwsgierig naar zijn toekomst – en naar de toekomst van de verschillende personages die we hebben leren kennen. Voor metalfans die eens meegesleurd willen worden in een spannend verhaal, is het werk van deze band zeker aan te raden.

Beoordeling: 7/10
Releasedatum: 25 december 2020
Label: Eigen beheer

Laat een reactie achter:

Zoeken…
Nieuwste alternatives