dinsdag 4 augustus 2020
 

Geschreven door Sanne Raatjes.

 

Year of the Knife zet pijn om in pure agressie op “Internal Incarceration”

De onverbiddelijke hardcoreband Year of the Knife timmert al een aantal jaar aan de weg naar de top. De Amerikanen toerden al samen met Terror en Knocked Loose, waar het dak er volledig af werd gespeeld. Maar weten de heren en dame met hun derde album, “Internal Incarceration”, ook zelf de zaal plat te spelen? 

Het schijfje opent met “This Time”, waar de toon gelijk mee wordt gezet. Met een sneltreinvaart raast de gitaar en de bas langs je heen. De energie en de overtuigingskracht is te voelen in de stem van de zanger. Een lekkere opener! Year of the Knife wil een punt maken en er ook alles aan doen om dat duidelijk te krijgen. Wat dat punt is, is goed te voelen in het nummer “Stay Away”. Het nummer opent met volle progressie en experimenteert met djent geluiden. Halverwege de track, word het energielevel en het tempo flink omhoog gegooid. En dan gaat het los. De woorden “stay away” worden herhaaldelijk geschreeuwd en eigenlijk weet je wat je te doen staat: meeschreeuwen en alles wat je in de weg staat omduwen. Helaas komt daar wel snel een einde aan, gezien het nummer slechts twee minuten duurt.  

Echt tijd voor rust is er niet. Halverwege het album vinden we “Though the Eyes”. Qua opbouw zit het nummer heel anders in elkaar dan de voorgaande tracks. Iets minder rechttoe rechtaan en meer variaties in het gebruik van de instrumenten. Zo geeft de zanger een draai aan zijn stem. De screams worden ingeruild voor diepere grunts. Maar vooralsnog blijven alle hoofdingrediënten aanwezig: snoeiharde gitaren en flinke drums. Niet geheel vernieuwend helaas. Gelukkig is er op het einde van de track een twist. Het lijkt erop dat nu pas de smerigste kant van “Though the Eyes” naar voren komt. De riffen worden lager, langzamer en zwaarder. Een paar flinke stampen met de voet is gegarandeerd.  

Wat ook zeker een dikke moshpit oplevert is het nummer “Eviction”. Op deze track zijn de vocale een stuk steviger en meer aanwezig. De manier waarop de teksten naar voren komen is ook vrij bijzonder. De woorden worden namelijk op een gesproken manier voorgedragen. Hierdoor word je echt het nummer ingetrokken en ben je echt aan het nadenken over wat voor gevoel Year of the Knife wilt overdragen. Bijna een het einde van het liedje is er nog een leuke verrassing te vinden. Er zijn naast de screams van de zanger, ook screams van de basgitariste Madison Watkins te horen, die een mooie harmonie in het nummer brengen.

Het album sluit af met “DDM”. Hier komen alle stijlen van Year of the Knife duidelijk naar voren. Het brengt je een mix tussen hardcore, thrashmetal en industrial, wat aangenaam werkt. Desondanks dat het nummer maar uit twee regels tekst bestaat, is het gitaarrifje enorm catchy en rauw. Daar waar het gehele schijfje in volle snelheid gepeeld wordt, is “DDM” een track die heel beheerst en slepend uitgevoerd wordt. Een verrassende afsluiter, gezien het nummer compleet anders is dan de rest van de nummers op “Internal Incarceration”. 

Dat Year of the Knife onstuimig is, is wel duidelijk. De nummers op “Internal Incarceration” laten je energielevel in een seconde van nul naar honderd gaan. Het enige nadeel is wel dat heel veel tracks op elkaar lijken. Het raast maar door, waardoor de samenhang soms lichtelijk ontbreekt. Desondanks is het een prima album voor de hardcore(punk) liefhebbers.  

Beoordeling: 7,5/10  
Releasedatum: 7 augustus 2020  
Label: Pure Noise Records

Deel dit bericht met je vrienden op WhatsApp:

Laat een reactie achter:


Spotify playlist