donderdag 14 maart 2019
 

Geschreven door Lianne Brand.

 

Zebrahead is een bron van energie op “Brain Invaders”

De heren van Zebrahead zitten nooit stil. Op vrijdag 8 maart 2019 bracht de band zijn dertiende studioalbum “Brain Invaders” uit. Het schijfje bestaat maar liefst uit veertien tracks en belooft dus lekker veel nieuwe muziek om op los te kunnen gaan.

We worden ontvoerd door aliens in de eerste seconden van de track “When Both Side Suck, We’re All Winners“, wat je eigenlijk niet verbaast als je kijkt naar de cover van de plaat. Het nummer gooit het tempo goed omhoog en het is lekker vele herrie; klassieke herrie voor Zebrahead. Wat hij niet altijd heeft, is de snelle gitaarriff. Dit is een leuke touch voor de eerste track. Bij “I Won’t Let You Down” ligt het tempo niet zo hoog als de opener, maar pakkend is hij wel. Het zit ritmisch goed in elkaar waardoor je op wat voor manier dan ook mee gaat doen met het nummer. Ook knallen we zo door in “All My Friends Are Nobodies” en de eerste drie tracks zorgen voor hoge verwachtingen, nog elf nummers te gaan en het belooft nu al veel goeds

We’re Not Alright” doet denken aan veel oudere tracks. Omdat de band veel in zijn eigen genre blijft, neigt het hier en daar wat naar oudere nummers. Dit haalt niet weg dat het een enorm explosief en energiek nummer is. Daarnaast is het gewoon een lekkere song waarop je zeker tijdens concerten goed kan mee springen. De heren weten het ook ontiegelijk feestelijk te maken! In “You Don’t Know Anything About Me” horen we een beginnend deuntje met trompetten waardoor je gelijk denkt aan een feestje. Ook door de hoge snelheid kan je wederom niet stil blijven zitten.

Maar hier en daar proeven we toch kleine, nieuwe elementen. “Chasing the Sun” brengt lage gitaarsounds met distortion, gevolgd met snelle raps. Het geeft net dat stukje meer pit met pakkende riffjes en het geheel komt samen tot een een nieuwe wending die we nog niet hebben gehoord op de plaat. “Do Your Worst” opent swingend en het refrein is op zijn minst iets waar je lekker op mee wilt gaan. De band heeft zeker een goede inspiratie gehad voor hun weldoordachte – maar toch wat simpele – deuntjes. Deze opgewektheid blijven de heren doorpakken in de tracks “All Die Young” en “Up In Smoke“.

Voor het laatste aantal tracks zijn er nog wat leuke verrassingen. “Ichi, Ni, San, Shi” is bijzonder heavy kijkend naar de plaat. Snel gitaarwerk en een stevige solo geven een hele andere sfeer. Daarnaast geeft zanger Tabatabaee voor zijn doen veel rauwer zangwerk en iets wat lijkt op screamen, maar het is meer heavy zang. Een leuke touch voor het album. Dit wordt vervolgd door “Take a Deep Breath (And Go Fuck Yourself)“, wat nu opeens extreem rustig lijkt. Langzame zang, rustige gitaren en lange uithalen. En hoe we net een o zo rustig nummer hadden, gaan we gelijk weer met een piek omhoog. Je dacht toch niet dat je meer dan één nummer lang adem kon halen? “Better Living Through Chemistry” neemt je mee in een afwisseling van rustige bridges en enorme energiebommen van refreinen. Een bijzondere mix, maar iets wat zeker interessant is. Uiteindelijk hebben we het laatste nummer “Bullet On the Brain“. Een gruwelijk lage bas opent en deze track heeft weer net wat meer weg van “Ichi, Ni, San, Shi”. Er is duidelijk meer scheurwerk en dit zorgt voor een spetterend einde.

Pfoe, pak jij ook even een glaasje water na deze bom van energie? Want dat was het zeker! Een klassiek Zebrahead-album: barstensvol energie waar de meeste bands nog wat van kunnen leren. Maar valt de band in herhaling? Soms heb je het gevoel dat het wat bekend aandoet. Of is dit juist fijn omdat de heren juist zo lekker bij hun eigen stijl blijven? Dat is nog iets waar over te twisten valt, maar één ding is zeker. Het klinkt gewoon lekker en we kunnen er weer een work-out bij noteren.

Beoordeling: 8/10
Releasedatum: 8 maart 2019
Label: MFZB Records

Deel dit bericht met je vrienden op WhatsApp:

Laat een reactie achter:


Spotify playlist